LA PALMA

Λα Πάλμα

1. Η νήσος Λα Πάλμα (ισπανικά:La Palma) είναι το πέμπτο μεγαλύτερο νησί των Καναρίων Νήσων στον Ατλαντικό Ωκεανό ανοιχτά των ακτών του Μαρόκου. Η Λα Πάλμα βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του αρχιπελάγους, η έκταση της είναι περί τα 708,3 τ.χλμ., και έχει συνολικό πληθυσμό 83.690 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Πρωτεύουσα της νήσου είναι η Σάντα Κρουθ Ντε Λα Πάλμα με 16.330 κατοίκους (2013).

2. Γεωγραφία.

Είναι ηφαιστειογενές νησί, όπως και όλο το αρχιπέλαγος. Στο νησί βρίσκεται ο γνωστός κρατήρας της "Καλδέρα Δε Ταμπουριέντε", ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος εκρηξιγενής κρατήρας στον κόσμο, με εύρος 9 χλμ. και βάθος 1.500 μ., και ο οποίος περιβάλλεται από υψηλές βουνοκορφές από 1600 μ. και άνω. Από αυτές δεσπόζει η κορυφή «Ρόκε Ντε Λος Μουτσάτσος» με 2.423 μ. υψόμετρο. Από πλευράς βλάστησης το ανατολικό και το νότιο τμήμα της νήσου αυτής είναι άγονο ενώ αντίθετα το δυτικό καλύπτεται από δάση Καναρίου πεύκης.

3. Ηφαιστειακές εκρήξεις.

Έχουν καταγραφεί 14 συνολικά ηφαιστειακές εκρήξεις στο νησί κατά τη διάρκεια της γεωλογικής περιόδου του Ολόκαινου. Η πιο πρόσφατη έκρηξη ξεκίνησε στις 19 Σεπτεμβρίου του 2021, και είχαν προηγηθεί εκρήξεις κατά τα έτη 1971, 1949, 1712, 1677-1678, 1646 και 1585.

1. La isla de La Palma (en español: La Palma) es la quinta isla más grande de las Islas Canarias en el Océano Atlántico frente a la costa de Marruecos. La Palma se encuentra en el extremo noroeste del archipiélago, su superficie es de aproximadamente 708,3 km2 y tiene una población total de 83.690 habitantes según el censo de 2011. La capital de la isla es Santa Cruz de la Palma con 16.330 habitantes (2013).

2. Geografía.

Es una isla volcánica, como todo el archipiélago. La isla alberga el famoso cráter Caldera de Taburiente, que es el cráter en erupción más grande del mundo, con un ancho de 9 km y una profundidad de 1,500 m, y que está rodeado por picos de alta montaña de 1600 my más. De estos, domina el pico "Roque de Los Muchachos" con una altitud de 2.423 m. En cuanto a vegetación, la parte este y sur de esta isla es árida mientras que por el contrario la parte occidental está cubierta por pinares canarios.

3. Erupciones volcánicas.

Se han registrado un total de 14 erupciones volcánicas en la isla durante el período geológico del Holoceno. La erupción más reciente ocurrió el 19 de septiembre de 2021 y fue precedida por erupciones en 1971, 1949, 1712, 1677-1678, 1646 y 1585.

 

LOS 14 MUNICIPIOS DE LA ISLA DE LA PALMA: 1. Santa Cruz de la Palma.

2. Puntallana.

3. San Andrés y Sauces.

4. Barlovento.

5. Garafía.

6. Puntagorda.

7. Tijarafe.

8. Tazacorte.

9. Los Llanos de Aridane.

10. El Paso.

11. Fuencaliente.

12. Villa del Mazo.

13. Breña Baja.

14. Breña Alta.

PUEBLOS DE LA ISLA DE LA PALMA

1.

Santa Cruz de La Palma

1. Η Santa Cruz de La Palma είναι η πρωτεύουσα του νησιού της La Palma. Ιδρύθηκε στις 3 Μαΐου 1493 με το όνομα Villa de Apuron σε μια παραλία που βρίσκεται σε έναν κόλπο που χρησίμευε ως φυσικό λιμάνι. Αργότερα, και ως Σάντα Κρουζ ντε Λα Πάλμα, ο βασιλιάς Φελίπε Β της έδωσε τον τίτλο του Πολύ Ευγενή και Πιστός. Στη δημοτική του θητεία βρίσκεται το Βασιλικό Ιερό της Παναγίας της Παρθένου Ντε λας Νίεβες (Προστάτης της Λα Πάλμα).

2. Ο δήμος έχει έκταση 43,38 km², με μήκος 4,03 km ακτογραμμής. Βρίσκεται στην ανατολική πλαγιά του νησιού La Palma μεταξύ του Risco de la Concepción, στην άκρη της La Caldereta (πρώην ηφαιστειακή καλντέρα) και του Barranco Seco. Απολαμβάνει ένα ήπιο κλίμα καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους, αν και είναι σύνηθες για τον ουρανό του να καλύπτεται από σύννεφα λόγω της επίδρασης των εμπορικών ανέμων από τον Ατλαντικό Ωκεανό.

3. Είναι μια μικρή αλλά γοητευτική πόλη που έχει ανακηρυχθεί στο σύνολό της ως χώρος Πολιτιστικού Ενδιαφέροντος με την κατηγορία του Ιστορικού-Καλλιτεχνικού Συγκροτήματος. Μια τέτοια δήλωση μας δίνει μια πολύ καλή ιδέα για τα πολύτιμα κτίρια και τις γωνιές που στεγάζει.

4. Ο αστικός πυρήνας βρίσκεται στο επίπεδο της θάλασσας, αλλά η δημοτική επικράτεια εκτείνεται έως και 1.800 μ. Υψόμετρο. Οι κυριότερες γειτονιές είναι:

Η αστική περιοχή, με τις μικρές γειτονιές La Luz, San Telmo, San Sebastián, El Puente, Benahoare, La Alameda, La Calle Real, El Pilar και El Marquito.

Στην περιφέρεια βρίσκονται οι γειτονιές Calsinas, Velhoco, Las Nieves, La Dehesa, La Encarnación, El Planto, El Carmen και Mirca.

5. Τόποι ενδιαφέροντος.

Η κύρια αρτηρία της, Calle Real (Calle O'Daly και A. Pérez de Brito) μαζί με την Avenida Marítima, την Calle Virgen de la Luz και την Calle San Sebastián, σε αποικιακό στιλ με έντονες χρωματιστές προσόψεις, γοητευτικά μικρά τετράγωνα και κάθετα σοκάκια που αξίζει να χαθείτε σε, καθώς και γοητευτικά καταστήματα, μπαρ και εστιατόρια.

6. Ανάμεσα στους δρόμους του θα βρούμε το συγκρότημα που αποτελείται από το Δημαρχείο, την Plaza de España, το σιντριβάνι και την εκκλησία του Ελ Σαλβαδόρ, αναμφίβολα το καλύτερο συγκρότημα Αναγέννησης στα Κανάρια Νησιά. Είναι απαραίτητο να επισκεφθείτε το εσωτερικό του ναού και τις φανταστικές οροφές με στυλ Mudejar που του προσδίδουν έναν πολύ ιδιαίτερο αραβόσκυλο αέρα. Επιπλέον, αυτή η πλατεία, όπως θα δούμε αργότερα, είναι ο κύριος πρωταγωνιστής ενός από τα πιο σημαντικά και πρωτότυπα καρναβάλια της χώρας: το Los Indianos.

7. Πειθανώς μια από τις πιο εικονικές εικόνες της Σάντα Κρουζ ντε Λα Πάλμα είναι τα Μπαλκόνια στη θαλάσσια λεωφόρο. Ένα σύνολο σπιτιών ζωγραφισμένων σε διαφορετικούς τόνους και με υπέροχα ξύλινα μπαλκόνια γεμάτα λουλούδια. Περιέργως, αντιμετωπίζουμε το πίσω μέρος πολλών σπιτιών των οποίων η κύρια πρόσοψη βρίσκεται στο Calle Real.

8. Στο βόρειο τμήμα βρίσκουμε το La Plaza de la Alameda από όπου μπορείτε να δείτε το προφίλ ενός ακριβούς αντιγράφου της καραβέλας Santa María, με την οποία ο Κολόμβος έφτασε στην Αμερική. Στο εσωτερικό, η έκθεση χωρίζεται σε διάφορους θεματικούς ορόφους.

9. Πρέπει επίσης να δείτε την Playa de Santa Cruz de La Palma, μια εκτεταμένη αμμώδη περιοχή ηφαιστειακής προέλευσης που έρχεται σε αντίθεση με τα ζωντανά χρώματα της πόλης και το βαθύ μπλε του ωκεανού. Αντιμετωπίζουμε μια τεχνητή και πρόσφατα δημιουργημένη παραλία, άνοιξε για το κοινό τον Απρίλιο του 2017.

10. Διακοπές.

Το φεστιβάλ του Los Indianos γιορτάζεται κάθε Δευτέρα του Καρναβαλιού. Ένα απαράδεκτο γεγονός στο οποίο ντόπιοι και επισκέπτες συναντιούνται σε μια γιγαντιαία λευκή παλίρροια. Και πάλι νιώθουμε ξανά την κουβανική σύνδεση. Το καρναβάλι του Indianos χτυπά στο ρυθμό των Havanans. Αποδεικνύεται ότι αυτή η γιορτή, η προέλευση της οποίας είναι αρκετά πρόσφατη, τιμά τη μορφή των Ινδιάνων. Εκείνοι οι γενναίοι άνθρωποι που πήγαν να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή στην αμερικανική ήπειρο (ειδικά στην Κούβα) και επέστρεψαν θριαμβευτές και φορτωμένοι με πλούτο στον τόπο όπου γεννήθηκαν.

1. Santa Cruz de La Palma es la capital de la isla de La Palma. Fue fundada el 3 de mayo de 1493 con el nombre de Villa de Apurón sobre una playa situada en una bahía que hacía de puerto natural. Posteriormente, y ya como Santa Cruz de La Palma, el rey Felipe II le concedería el título de Muy Noble y Leal. En su término municipal se encuentra el Real Santuario de Nuestra Señora la Virgen de las Nieves (Patrona de La Palma).

2. El municipio tiene una extensión de 43,38 km², con 4,03 km de longitud de costa. Se encuentra situado en la vertiente oriental de la isla de La Palma entre el Risco de la Concepción, en el borde de La Caldereta (antigua caldera volcánica), y el Barranco Seco. Goza durante todo el año de un clima suave si bien es habitual que su cielo esté cubierto por nubes debido a la influencia de los vientos alisios procedentes del Océano Atlántico.

3. Se trata de una pequeña pero entrañable ciudad que ha sido declarada en su totalidad como Bien de Interés Cultural con la categoría de Conjunto Histórico-Artístico. Tal declaración nos da una idea muy acertada de los valiosos edificios y rincones que alberga.

4. El núcleo urbano se encuentra al nivel del mar, pero el territorio municipal se extiende hasta los 1.800 m de altitud. Los principales barrios son:

El casco urbano, con los pequeños barrios de La Luz, San Telmo, San Sebastián, El Puente, Benahoare, La Alameda, La Calle Real, El Pilar y El Marquito.

En la periferia se encuentran los barrios de Calsinas, Velhoco, Las Nieves, La Dehesa, La Encarnación, El Planto, El Carmen y Mirca.

5. Lugares de interés.

Su arteria principal, la Calle Real (Calles O’Daly y A.Pérez de Brito) junto con la Avenida Marítima, la calle Virgen de la Luz y la calle San Sebastián, de estilo colonial con fachadas de vivos colores, placetas con mucho encanto y callejones perpendiculares por los que vale la pena perderse, así como coquetos comercios, bares y restaurantes.

6. Entre sus calles encontraremos El conjunto compuesto por el Ayuntamiento, la plaza de España, la fuente y la iglesia del Salvador, sin duda el mejor conjunto renacentista de Canarias. Imprescindible visitar el interior del templo y sus fantásticos artesonados de estilo mudéjar que le dan un aire arabesco muy particular. Además, esta plaza, como veremos más adelante, es la gran protagonista de uno de los carnavales más importantes y originales del país: Los Indianos.

7. Probablemente una de las imágenes más icónicas de Santa Cruz de La Palma son los Balcones de la avenida marítima. Un conjunto de casitas pintadas en diferentes tonos y con unos maravillosos balcones de madera cuajados de flores. Curiosamente, estamos ante la parte trasera de varias viviendas cuya fachada principal se ubica en la calle Real.

8. En la parte norte nos encontramos con La plaza de la Alameda desde donde se puede ditinguir el perfil de un una réplica exacta de la carabela Santa María, con la que Colón llegó a América. En su interior, la exposición se divide en varias plantas tematizadas.

9. De visita obligada también es la Playa de Santa Cruz de La Palma, un extenso arenal de origen volcánico que contrasta con los vivos colores de la ciudad y el profundo azul del océano. Estamos ante una playa artificial y de reciente creación, se abrió al público en abril de 2017.

10. Festividades.

La fiesta de Los Indianos se celebra cada lunes de carnaval. Una cita ineludible en la que locales y visitantes se unen en una gigantesca marea blanca. Y de nuevo volvemos a sentir la conexión cubana. El carnaval de los Indianos palpita al ritmo de habaneras. Resulta que esta celebración, cuyos orígenes son bastante recientes, homenajea la figura de los indianos. Aquellos valientes que fueron a buscar una vida mejor al continente americano (especialmente a Cuba) y regresaron triunfantes y cargados de riquezas al lugar que les vio nacer.

PUEBLOS DE LA ISLA DE LA PALMA

2.

Puntallana

1. Η Πουνταλιάνα είναι ένας δήμος των Καναρίων χωρών που ανήκει στην επαρχία Σάντα Κρουζ ντε Τενερίφη. Βρίσκεται στα βορειοανατολικά του νησιού Λα Πάλμα (Ισπανία).

2. Έχει έκταση 35,09 km² και πληθυσμό 2460 κατοίκους (Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής, Ιανουάριος 2007). Το υψόμετρό του είναι 420 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και έχει ακτογραμμή 12,95 χλμ, εκεί που βρίσκεται το ανατολικότερο σημείο του νησιού. Βρίσκεται 10 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νησιού, τη Σάντα Κρουζ ντε Λα Πάλμα.

3. Γεωγραφία.

Η Πουνταλλάνα συνορεύει με τη Σάντα Κρουζ ντε Λα Πάλμα μέσω του Barranco Seco στα νότια και με τις San Andrés y Sauces μέσω του Barranco de La Galga στα βόρεια. Στο όριο του με τον δήμο του Ελ Πάσο βρίσκεται η υψηλότερη κορυφή, η Piedrallana, ύψους 2.200 μέτρων. Η ακτή είναι απότομη σε γενικές γραμμές, αλλά μεταξύ των περιοχών γνωστών ως Martín Luis και El Ancón είναι σχετικά χαμηλή, εξ ου και το όνομα του δήμου. Το πιο χαρακτηριστικό του ανάγλυφου του είναι δύο σύνολα ευθυγραμμισμένων βουνών. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά είναι τα Tenagua, Estalero ή Abiseros, Zamagallo, Loral, Siete Cejos ή Game of La Bola και La Galga. Για το λόγο αυτό, η Πουνταλιαδδφάνα είναι γνωστή ως η πόλη των εννέα βουνών.

4. Όρια:

Βόρεια: San Andrés y Sauces

Δυτικά: Ελ Πάσο

Ανατολικά: Ατλαντικός Ωκεανός

Νότια: Santa Cruz de La Palma

5. Ιστορία.

Στην εποχή των αυτόχθονων, η τρέχουσα επικράτεια της Πουνταλιάνα αντιστοιχούσε στο καντόνι της Μπεναχοαρίτα της Τέναγουα, της οποίας ο τελευταίος αρχηγός ήταν ο Αταμπάρα. Μετά την κατάκτηση της Καστίλιας, εγκαταστάθηκε μεγάλος αριθμός εποίκων οι οποίοι, χάρη στις ευνοϊκές κλιματολογικές συνθήκες της περιοχής, άρχισαν να αναπτύσσουν μια γεωργία βασισμένη στο σιτάρι, γεγονός που έκανε τον δήμο να είναι γνωστός ως σιτοβολώνας του νησιού. Επίσης από πολύ νωρίς εμφανίζονται οι πρώτες εκκλησίες, όπως αυτή του San Juan Bautista, η Ermita de Santa Lucía ή αυτή του San Bartolomé στη La Galga, αλλά και τα πρώτα αρχοντικά σπίτια όπως το Hacienda de Don Juan Fernández de Lugo στο Santa Lucía ή το Casa Luján.

6. Όπως πολλοί φοίνικες, έτσι και οι κάτοικοι της Πουνταλάνα είχαν την ανάγκη να μεταναστεύσουν σε άλλα μέρη, ιδιαίτερα στην Αμερική. Ξεκινώντας από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, οι συνθήκες διαβίωσης βελτιώθηκαν σημαντικά (Κατασκευή του Βόρειου Αυτοκινητόδρομου, άφιξη ηλεκτρικού ρεύματος, βελτιώσεις στην παροχή νερού κ.λπ.), ενώ η καλλιέργεια σιταριού αντικαταστάθηκε σταδιακά από αυτή του αμπελιού, των λαχανικών, οπωροφόρα δέντρα και κυρίως η μπανάνα.

7. Γειτονιές:

Η Γκάλγκα

Το Μαζικό

San Juan de Puntallana

Αγία Λουκία

Tenagua

8. Δημογραφικά στοιχεία.

Δημογραφική εξέλιξη

Έτος Πυκνότητα πληθυσμού

1991 2.201 62.72 / km²

1996 2.249 64.09 / km²

2001 2.337 66.77 / km²

2002 2.364 67.37 / km²

2003 2.364 67.37 / km²

2004 2.380 68.69 / km²

2006 2.368 67,48 / km²

2009 2.460 70.11 / km²

2015 2.372 67.58 / km²

Γράφημα της δημογραφικής εξέλιξης της Puntallana μεταξύ 1842 και 2015

9. Πραγματικός πληθυσμός (1860) Νόμιμος πληθυσμός (1842 και 1877-1991) ή μόνιμος πληθυσμός (2001) σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού INE.

Πληθυσμός σύμφωνα με το δημοτικό μητρώο 2015 του INE.

10. Κληρονομιά.

10.1. Cardonal de Martín Luis: Κατά μήκος του δρόμου που οδηγεί από την Tenagua στο Martín Luis, αυτός ο φυσικός χώρος φιλοξενεί το μεγαλύτερο απόθεμα στο νησί των cardones (Euphorbia canariensis). Αποτελεί έναν ενδιαφέροντα πυρήνα αυτού του καναριανού ενδημισμού, ο οποίος περιλαμβάνεται στις περιοχές που προστατεύονται από την κυβέρνηση των Καναρίων Νήσων, γνωστές ως τοποθεσίες επιστημονικού ενδιαφέροντος Barranco del Agua.

10.2. Παραλία Nogales: Αυτή είναι η μεγαλύτερη παραλία με μαύρη άμμο στο νησί. Βρίσκεται δίπλα σε έναν μεγάλο γκρεμό και είναι προσβάσιμο μέσω μιας σκάλας. Θεωρείται από πολλούς μια από τις πιο όμορφες παραλίες των Κανάριων Νήσων, αν και είναι κάπως επικίνδυνη λόγω των ρευμάτων στην περιοχή.

10.3. Casa Luján: Αποικιακό σπίτι από τον 17ο αιώνα αρχιτεκτονικής των Καναρίων, που χρησιμοποιήθηκε ως δημαρχείο και σχολείο μέχρι τη δεκαετία του 1980 και στο οποίο σήμερα στεγάζεται ένα Εθνογραφικό Μουσείο και ένα Κέντρο για την προώθηση και πώληση τεχνιτικών προϊόντων.

10.4 Κάδος του La Galga.

Cubo de La Galga: Είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα δάση δάφνης στο νησί, λόγω της ύπαρξης πηγής εκεί. Στεγάζει μεγάλη ποσότητα χλωρίδας όπως φτέρες, φαγιάδες, βιτίγκο, δάφνες, πουρνάρια, φλαμουριές κ.λπ. Είναι προσβάσιμο μέσω ενός μονοπατιού όπου φαίνεται σε όλη του τη λαμπρότητα. Αποτελεί μέρος του Βιόσφαιρου Αποθεματικού La Palma από τη δημιουργία του, στο φυσικό πάρκο Las Nieves.

10.5. Θρύλοι

Ο πιο γνωστός μύθος του δήμου είναι αυτός του Salto del Enamorado. Η παράδοση λέει ότι ένας βοσκός ερωτεύτηκε μια νεαρή κοπέλα, η οποία, κουρασμένη από τις προσποιήσεις του, προτείνει ένα τεστ αυτοκτονίας για να αποκτήσει την αγάπη του: να γυρίσει τρεις φορές με ένα δόρυ σε έναν γκρεμό στη γειτονιά La Galga. Ο γενναίος τράγος δέχτηκε την πρόκληση και έκανε τον πρώτο από αυτούς τους γύρους φωνάζοντας στο όνομα του Θεού! Ο δεύτερος είπε στο όνομα της Παναγίας! Όταν έδωσε την τρίτη φορά αναφώνησε Στο όνομα της αγαπημένης μου, το έχω ήδη κερδίσει! Αλλά το γενναίο αγόρι έχασε την ισορροπία του και έπεσε στο κενό. Από τότε ο τόπος ήταν γνωστός ως El Salto del Enamorado και ένα άγαλμα ήταν αφιερωμένο στον βοσκό στο βουνό La Galga.

1. Puntallana es un municipio canario perteneciente a la provincia de Santa Cruz de Tenerife. Está situado en el noreste de la isla de La Palma (España).

2. Tiene una extensión de 35,09 km² y una población de 2460 habitantes (Instituto Nacional de Estadística, enero de 2007). Su altitud es de 420 metros sobre el nivel del mar y tiene una longitud de costa de 12,95 km, donde está el punto más oriental de la isla. Se encuentra a 10 km de la capital de la isla, Santa Cruz de La Palma.

3. Geografía.

Puntallana limita con Santa Cruz de La Palma por el Barranco Seco al sur, y con San Andrés y Sauces por el Barranco de La Galga al norte. En su límite con el municipio de El Paso se encuentra la cumbre más alta, Piedrallana, de 2200 metros de altura. La costa es acantilada en términos generales, pero entre las zonas conocidas como Martín Luis y El Ancón es relativamente baja, de ahí el nombre del municipio. Lo más característico de su relieve son dos conjuntos de montañas alineadas. Entre las más destacadas están la de Tenagua, Estalero o Abiseros, Zamagallo, Loral, Siete Cejos o Juego de La Bola y La Galga. Por ello, Puntallana es conocido como el pueblo de las nueve montañas.

4. Límites:

Norte: San Andrés y Sauces

Oeste: El Paso

Este: Océano Atlántico

Sur: Santa Cruz de La Palma

5. Historia.

En la época aborigen, el actual territorio de Puntallana correspondía con el cantón benahoarita de Tenagua, cuyo último jefe fue Atabara. Tras la conquista castellana se asienta un gran número de colonos que, gracias a las favorables condiciones climáticas de la zona, comienzan a desarrollar una agricultura basada en el trigo, lo que hace que el municipio se comience a conocer como el granero de la isla. También desde muy temprana época aparecen las primeras iglesias, como la de San Juan Bautista, la Ermita de Santa Lucía o la de San Bartolomé en La Galga, pero además las primeras casas señoriales como la Hacienda de Don Juan Fernández de Lugo en Santa Lucía o la Casa Luján.

6. Al igual que muchos palmeros, los habitantes de Puntallana han tenido la necesidad de emigrar a otros lugares, sobre todo a América. A Partir de la segunda mitad del siglo XX, las condiciones de vida han mejorado notablemente (Construcción de la Carretera del Norte, llegada de la electricidad, mejoras en el abastecimiento del agua, etcétera), mientras paulatinamente se iba sustituyendo el cultivo del trigo por el de la vid, hortalizas, frutales y sobre todo, el plátano.

7. Barrios:

La Galga

El Granel

San Juan de Puntallana

Santa Lucía

Tenagua

8. Demografía.

Evolución demográfica

Año Población Densidad

1991 2.201 62,72/km²

1996 2.249 64,09/km²

2001 2.337 66,77/km²

2002 2.364 67.37/km²

2003 2.364 67.37/km²

2004 2.380 68.69/km²

2006 2.368 67,48/km²

2009 2.460 70,11/km²

2015 2.372 67,58/km²

Gráfica de evolución demográfica de Puntallana entre 1842 y 2015

9. Población de hecho (1860) Población de derecho (1842 y 1877-1991) o población residente (2001) según los censos de población del INE.

Población según el padrón municipal de 2015 del INE.

10. Patrimonio.

10.1. Cardonal de Martín Luis: Junto a la carretera que conduce desde Tenagua hacia Martín Luis, este espacio natural acoge la mayor reserva de la isla de cardones (Euphorbia canariensis). Se trata de un interesante núcleo de este endemismo canario, que está incluido entre los espacios protegidos por el Gobierno de Canarias conocido como Sitio de Interés Científico del Barranco del Agua.

10.2. Playa de Nogales: Se trata de la playa de arena negra más larga de la isla. Situada junto a un gran acantilado, se accede a través de un camino de escaleras. Es considerada por muchos como una de las playas más bellas de Canarias, aunque alberga cierta peligrosidad por las corrientes de la zona.

10.3. Casa Luján: Casona colonial del siglo XVII de arquitectura canaria, utilizada como ayuntamiento y escuela hasta la década de los 80 y que hoy alberga un Museo Etnográfico y Centro de promoción y venta de productos artesanales.

10.4. Cubo de La Galga.

Cubo de La Galga: Es uno de los bosques de laurisilva mejor conservados de la isla, debido a la existencia en él de una fuente. Alberga gran cantidad de flora como helechos, fayas, viñátigos, laureles, acebiños, tilos, etc. Se accede a través de un sendero en el que se puede observar en todo su esplendor. Ha formado parte de la Reserva de la Biosfera de La Palma desde su creación, dentro del Parque natural de Las Nieves.

10.5. Leyendas.

La leyenda más conocida del municipio es la del Salto del Enamorado. Cuenta la tradición que un pastor se había enamorado de una joven doncella que, cansada de sus pretensiones, le propone una prueba suicida para obtener su amor: dar tres vueltas con una lanza sobre un acantilado del barrio de La Galga. El valiente cabrero aceptó el reto y dio la primera de esas vueltas gritando ¡En el nombre de Dios!, la segunda dijo ¡En el nombre de La Virgen!. Cuando dio la tercera exclamó ¡En el nombre de mi amada, que ya la tengo ganada!, pero el valiente muchacho perdió el equilibrio y cayó al vacío. Desde entonces el lugar es conocido como El Salto del Enamorado, y se ha dedicado una estatua al pastor en la Montaña de La Galga.

MUNICIPIOS DE LA ISLA DE LA PALMA

3.

San Andrés y Sauces

1. San Andrés y Sauces es un municipio español perteneciente a la provincia de Santa Cruz de Tenerife. Está situado en el noreste de la isla canaria de La Palma. Su código postal es 38720. Tiene una extensión de 42,75 km² y una población de 4141 habitantes (INE, enero de 2019). La altitud del centro del municipio (Los Sauces) es de 250 metros sobre el nivel del mar.

2. Historia.

Durante algún tiempo fueron dos núcleos diferenciados, San Andrés en la costa y Los Sauces en las medianías. Tras la crisis de la caña de azúcar se inició el declive de ambos lo que produjo que finalmente se unieran. Debido a ser lugar de paso de la carretera del norte, Los Sauces creció en población mientras que San Andrés se estancó.

3. Naturaleza.

El municipio destaca por su masa boscosa de laurisilva, sus profundos barrancos, sus bancales y cultivos de plátanos. Algunos lugares de interés son el barranco y bosque de los Tilos, Los Nacientes de Marcos y Cordero, El Molino El Regente, El Charco Azul (piscinas naturales), El Puerto Espíndola, Iglesia de San Andrés, así como los núcleos de población, donde encontramos buenas muestras de arquitectura tradicional.

4. Economía.

San Andrés

La economía gira en torno al plátano principalmente, siendo el único otro cultivo de importancia la caña de azúcar, que se usa en la única destilería de la isla para fabricar el Ron Aldea. Otro cultivo minoritario es el ñame, que se cultiva en las laderas húmedas encharcadas de los barrancos. Los sauceros son conocidos en La Palma como "Ñameros".

5. Población.

En la costa se encuentra Puerto Espíndola, un pequeño puerto pesquero que anteriormente fue la principal vía de comunicación del municipio, antes de que se construyera en el siglo XX la carretera. En la costa se encuentran también las piscinas naturales del Charco Azul, pequeño centro turístico del municipio.

6. Evolución demográfica.

Gráfica de evolución demográfica de San Andrés y Sauces entre 1900 y 2011:

Población de hecho (1860) Población de derecho (1842 y 1877-1991) o población residente (2001) según los censos de población del INE.

Población según el padrón municipal de 2010 del INE.

Distribución de la población por localidades (2007):

Los Sauces 2497

San Andrés 303

Quinta Zoca 315

Hoya Grande 285

Fuente Nueva 23

Bermudez 77

El Cardal 131

El Roque 46

El Tanque 145

Garachico 288

Llano el Pino 131

Llano La Palma 58

Orotava 72

Ramirez 86

San Juan 45

San Pedro 29

Verada Bajamar 181

Verada de las Lomadas 263

TOTAL 4.975

1. Το San Andrés y Sauces είναι ισπανικός δήμος που ανήκει στην επαρχία Santa Cruz de Tenerife. Βρίσκεται στα βορειοανατολικά του Καναρίου Νήσου Λα Πάλμα. Ο ταχυδρομικός του κωδικός είναι 38720. Έχει έκταση 42,75 km² και πληθυσμό 4.141 κατοίκους (INE, Ιανουάριος 2019). Το υψόμετρο του κέντρου του δήμου (Los Sauces) είναι 250 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

2. Ιστορία.

Για κάποιο χρονικό διάστημα ήταν δύο ξεχωριστοί πυρήνες, το San Andrés στην ακτή και το Los Sauces στις μεσαίες περιοχές. Μετά την κρίση του ζαχαροκάλαμου, άρχισε η παρακμή και των δύο, η οποία οδήγησε στο να ενταχθούν τελικά. Λόγω του ότι ήταν σημείο διέλευσης για τον βόρειο αυτοκινητόδρομο, οι Los Sauces αυξήθηκαν σε πληθυσμό ενώ το San Andrés σταμάτησε.

3. Φύση.

Ο δήμος ξεχωρίζει για τη δάφνη, τη δασική του μάζα, τις βαθιές χαράδρες, τις βεράντες και τις φυτείες μπανάνας. Μερικά σημεία ενδιαφέροντος είναι η χαράδρα και το δάσος της Los Tilos, Los Naciente de Marcos y Cordero, El Molino El Regente, El Charco Azul (φυσικές πισίνες), El Puerto Espíndola, Iglesia de San Andrés, καθώς και τα κέντρα πληθυσμού, όπου βρίσκουμε καλά δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.

4. Οικονομία.

Αγιος ΑΝΔΡΕΑΣ

Η οικονομία περιστρέφεται κυρίως γύρω από τις μπανάνες, η μόνη άλλη καλλιέργεια που έχει σημασία είναι το ζαχαροκάλαμο, το οποίο χρησιμοποιείται στο μοναδικό αποστακτήριο του νησιού για την παρασκευή Aldea Rum. Μια άλλη μειονοτική καλλιέργεια είναι το γιαμ, το οποίο καλλιεργείται στις υγρές, πλημμυρισμένες πλαγιές των ρεματιών. Οι ιτιές είναι γνωστές στη Λα Πάλμα ως "erameros".

5. Πληθυσμός.

Στην ακτή βρίσκεται το Puerto Espíndola, ένα μικρό αλιευτικό λιμάνι που ήταν προηγουμένως η κύρια οδός επικοινωνίας του δήμου, πριν κατασκευαστεί ο δρόμος τον 20ό αιώνα. Στην ακτή υπάρχουν επίσης οι φυσικές πισίνες του Charco Azul, ενός μικρού τουριστικού κέντρου του δήμου.

6. Δημογραφική εξέλιξη.

Γράφημα της δημογραφικής εξέλιξης των San Andrés y Sauces μεταξύ 1900 και 2011:

De facto πληθυσμός (1860) Νόμιμος πληθυσμός (1842 και 1877-1991) ή μόνιμος πληθυσμός (2001) σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού INE.

Πληθυσμός σύμφωνα με το δημοτικό μητρώο 2010 του INE.

Κατανομή του πληθυσμού ανά περιοχή (2007):

The Willows 2497

San Andres 303

Quinta Zoca 315

Hoya Grande 285

Νέο Σιντριβάνι 23

Βερμούδες 77

The Cardal 131

The Roque 46

Δεξαμενή 145

Garachico 288

Llano el Pino 131

Plain La Palma 58

Οροτάβα 72

Ραμίρεζ 86

Σαν Χουάν 45

Άγιος Πέτρος 29

Verada Bajamar 181

Verada de las Lomadas 263

ΣΥΝΟΛΟ 4.975

MUNICIPIOS DE LA ISLA DE LA PALMA

4.

Barlovento

Historia.

El Ayuntamiento de Barlovento junto a la artista Diana Paola González Durán han inaugurado el mural, que consta de cuatro obras, dedicado a la historia y cultura del municipio, “que además de seguir embelleciendo Barlovento, también estamos seguros que será un atractivo más para todas aquellas personas que se acerquen a conocer Barlovento”, señalan desde el Consistorio.

El alcalde, Jacob Qadri, ha explicado que este proyecto nació a mediados de marzo de 2020, y que está compuesto por cuatro obras. “El primero dedicado al plátano; el segundo a la Batalla de Lepanto, el tercero dedicado al Faro de Punta Cumplida; y el cuarto a nuestro folclore, especialmente a “La Caringa”, y a La Romería de Barlovento. Un espectáculo de colores en los que está representado parte de la historia de todos los barloventeros y barloventeras, y con los que buscamos seguir aumentando los recursos culturales y artísticos de nuestro municipio”.

Por su parte, González señala que para la elaboración de estos murales cabe destacar el predominio del color rojo teja, «como hilo conductor de nuestra hermosa geografía, enriquecida por esas tonalidades de colores verdes y rojizos que predomina en las diferentes zonas del municipio como: en el Mirador de las Toscas, La Laguna de Barlovento, Las Mimbreras, La Montaña del Molino donde antiguamente había un molino de viento”. Asimismo, la artista explica que en la primera obra del mural se puede observar a un hombre cargando una piña de plátanos que representa el trabajo de varias generaciones de agricultores dedicados al cultivo del plátano principal generador de economía del municipio; en la segunda, la recreación de una escena de la Batalla de Lepanto, la Fiesta más representativa de Barlovento; en la tercera, el Faro de Punta Cumplida, uno de los recursos turísticos por excelencia no solo del municipio sino de toda la isla; y por último, Doña Antonia “Pajarita” uno de los personajes más queridos de nuestro folclore y que gracias a ella Barlovento queda representado en una de las canciones más populares de nuestro folclore: “La Caringa”.

Finalmente, desde el Consistorio han querido agradecer y poner en valor el gran trabajo de la artista, “sabiendo captar a la perfección la esencia de la historia de Barlovento”, y confirman que ya están trabajando en la realización de más murales en el municipio.

Solidaridad.

El Ayuntamiento de Barlovento ha anunciado que este domingo 10 de octubre celebrará su tradicional Mercadillo Agrícola y Artesanal, “en el que se recaudarán fondos para los afectados por la erupción del volcán”, señalan. Hay que recordar que este evento se realizará de 10:00 a 14:00 horas en la Plaza del Mercado, y los asistentes, como cada segundo domingo de cada mes, podrán encontrar más de una veintena de puestos con productos locales frescos de frutas y verduras, de alimentación, artesanía, cuchillería y plantas, entre otros.

El alcalde del municipio, Jacob Qadri, señala que “estamos seguros que esta iniciativa servirá para seguir ayudando a las personas, que desgraciadamente, han perdido su hogar”. Asimismo, también explica que las personas que colaboren para ayudar a los damnificados por el volcán entrarán en el sorteo de un traje típico, a elegir entre hombre o mujer, “además, de poderse llevar, también, lotes con productos del mercadillo”, afirma.

El regidor señala que en esta ocasión se contará con la participación de las Asociaciones de Artesanos: El Telar; Arteba; Artemazo; y Artesanos Unidos por La Palma, “cuyos trabajo podrán disfrutar los asistentes que acudan al mercadillo”, señala. Además, afirma que para los más pequeños de la casa se ha programado un curso de cestería, “que será impartido por la Asociación Artesanos Unidos a las 11:00h, y cuya inscripción se deberá realizar a través del siguiente teléfono 922 186 002, extensión 6. Cuenta con plazas limitadas”, confirma el alcalde. Asimismo, el mercadillo estará amenizado por el grupo Los Derepentes, “que donarán su caché íntegramente a los damnificados por el volcán. Un gesto que desde el Ayuntamiento ponemos en valor, y más después de un año en el que el mundo de la cultura se ha visto gravemente afectado como consecuencia de la pandemia”, sostiene el alcalde.

Por último, desde el Consistorio hacen un llamamiento a la responsabilidad, individual y social, y recuerdan que “todos los asistentes deben mantener la distancia de seguridad, así como el uso obligatorio de la mascarilla en todo momento”.

Lugares de interés.

1. Laguna de Barlovento.

La laguna de Barlovento es un embalse situado en un cráter en el municipio español de Barlovento, en la isla de La Palma, Canarias. Se encuentra a 600 metros de altitud, junto a la Montaña de Barlovento (716 metros). En el interior del cráter había una charca junto a la cual se cultivó durante muchos años. En 1970, ante la demanda de agua para las plantaciones de plátano de la costa del municipio de Barlovento, así como del sureste de la isla, se proyectó un embalse con capacidad de 5.000.000 m³, el mayor de Canarias en aquel entonces. Para ampliar el juro se extrajo tierra del interior del cráter.

La laguna de Barlovento se ha convertido, sin embargo, en zona de reclamo turístico, habiendo junto a ella una zona de acampada y un parque recreativo en un paisaje húmedo de faya-brezal.

La Laguna de Barlovento sufrió una rotura gravísima sobre las 13:00 horas del 16 de abril de 2011 perdiendo miles de metros cúbicos de agua.

Las reservas online del Parque de La Laguna ya se encuentran funcionando a pleno rendimiento

Desde hace ya algunas semanas, la central de reservas online para el uso del Parque de La Laguna de Barlovento está prestando servicio a plena capacidad. El servicio de reservas se encuentra dentro de la web institucional del municipio de Barlovento, en el menú Servicios > Servicios Electrónicos > Reservas Camping.

Son muchas las personas que desde su dispositivo ya han reservado plaza para disfrutar de la naturaleza de la Laguna de Barlovento. Varias de estas reservas provienen de orígenes tan distantes como Alemania, Francia o Italia, y otras de lugares más cercanos, como Tenerife, Gran Canaria o la propia isla de La Palma.

El servicio hace posible la reserva online de las zonas de camping, plazas de caravanas, cabañas y cocinas del parque. Además, en el caso de las cabañas y cocinas, el usuario puede elegir la ubicación y configuración de las mismas de forma personalizada.

Simultáneamente, el Ayuntamiento se encuentra inmerso en un proceso de digitalización, mediante el cual se han llevado a cabo cambios importantes. Entre ellos, cabe resaltar la renovación de equipos informáticos la puesta en marcha de la Sede Electrónica, a través de la cual se pueden obtener registros y certificados de viajes, además del acceso al portal de transparencia municipal, todo ello desde la web.

En palabras del alcalde, Jacob Qadri: «Este proceso se ha llevado a cabo tanto para tratar de mejorar los servicios que el ayuntamiento presta a los vecinos, como para disminuir el gasto en material fungible y agilizar los trámites administrativos. Ha sido un proceso complicado, a través del cual han desaparecido prácticamente todos los trámites en papel. En este momento nos encontramos en un proceso de adaptación, ya que es algo nuevo para nosotros, y esperamos que en los próximos meses nuestro equipo se haya habituado a este nuevo entorno de trabajo totalmente digitalizado».

2. La Iglesia del Rosario.

La primitiva ermita se reedificó y agrandó en 1678 gracias a la contribución del obispo Bartolomé García Jiménez y de los vecinos; años más tarde, una nueva aportación de los vecinos y de la mitra permitió elevar la techumbre del templo. Los 35 metros de largo de la única nave del templo, lo convierten en el más largo de una sola nave que hay en la isla, mientras el ancho es de 9 metros.

En cuanto a su estilo podemos decir que entra dentro de la tipología canaria del momento en que fue construido, muy rico porque Iglesia del Rosarioen él encontramos la mezcla de otros estilos como la teja árabe o el artesonado mudéjar. Se distinguen dos partes: el presbiterio, que es la parte más antigua, y la nave, construida a finales del siglo XVII, que va desde el arco hasta los pies del templo, donde se levanta el coro. La parroquia está dedicada a la imagen de la Virgen del Rosario, que es uno de los tesoros artísticos del patrimonio insular de arte flamenco del siglo XVI. Se trata de una talla proveniente de Flandes y emparentada con otra del mismo nombre que se halla en San Andrés, siendo probable que las dos hayan salido del mismo taller.

3. La Costa

La costa de Barlovento se extiende por unos 6,43 km. Con la brisa que llega del horizonte cargada de salitre admiramos el litoral de Barlovento carente de playas y con una fisonomía irregular llena de contrastes. Entre Oropesa y Gallegos la fuerza marina ha creado unos impresionantes acantilados de hasta 200 m.; sin embargo, el agreste paisaje se suaviza más desde Punta Cumplida hasta La Caleta de Talavera. Aquí se sitúa el antiguo puerto por donde se embarcaban los frutos hasta bien entrado el siglo XX, que junto al Porís de Gallegos han constituido las únicas vías de comunicación marítima. En La Punta del Engaño o Punta Cumplida destaca el torreón del faro y a corta distancia están las piscinas de La Fajana. Antiguamente existían en este lugar unas charcas donde los barloventeros remojaban el lino y recogían la sal, pero en la actualidad constituye un singular espacio de ocio. Un conjunto de piscinas naturales nos invitan al baño en esta zona recreativa donde se permite acampar.

4. Área recreativa de La Laguna de Barlovento.

Nemo enim ipsam voluptatem quia voluptas sit aspernatur aut odit aut fugit. Nemo enim ipsam.

Piscinas Naturales de la Fajana

Nemo enim ipsam voluptatem quia voluptas sit aspernatur aut odit aut fugit. Nemo enim ipsam. Dentro del área se encuentra ubicado un restaurante, especializado en cocina canaria. Durante todo el año los palmeros hacen uso del área para la celebración de comidas familiares, (cumpleaños de niños, comuniones, bautizos, etc.) además el área se encuentra situada dentro de la Red Insular de Senderos por lo que se pueden realizar varias rutas de distinta duración. A finales del mes de mayo se celebra en la laguna la Fiesta de las Cruces, donde hay una gran afluencia de gente en el parque. También existe un edificio situado en el margen derecho del parque que alberga un stand de Artesanía Local.

En el margen izquierdo del Área Recreativa se localiza el Campo Multiaventura que además posee un servicio de alquiler de bicicletas. El campo Multiaventura está compuesto 5 torres unidas por 5 puentes de distinta dificultad, (puente de pasos combinados, puente nepalí, puente Himalaya, red, etc.) y 3 tirolinas de 25, 45 y 90 metros (esta última pasa por encima de la charca de patos que hay dentro del área), además de un rocódromo en una de las torres. Dentro del campo existen dos circuitos marcados de distinta dificultad.

5. Fuente de Las Mimbreras.

En la antigua vía que comunica a Garafía con Barlovento se sitúa la fuente de Las Mimbreras. Sus frescas y puras aguas fluyen entre la acusada penumbra de los bosques de laurisilva. Árboles de gran porte como los laureles, viñátigos, palos blancos y mimbreras crecen en estas latitudes donde la humedad tapiza de musgo las piedras. Una pequeña zona recreativa se haya acondicionada con mesas y fogones, ideal para hacer un alto en el camino y gozar de este exuberante medio natural.

6. Dentro del área se encuentra ubicado un restaurante, especializado en cocina canaria. Durante todo el año los palmeros hacen uso del área para la celebración de comidas familiares, (cumpleaños de niños, comuniones, bautizos, etc.) además el área se encuentra situada dentro de la Red Insular de Senderos por lo que se pueden realizar varias rutas de distinta duración. A finales del mes de mayo se celebra en la laguna la Fiesta de las Cruces, donde hay una gran afluencia de gente en el parque. También existe un edificio situado en el margen derecho del parque que alberga un stand de Artesanía Local.

En el margen izquierdo del Área Recreativa se localiza el Campo Multiaventura que además posee un servicio de alquiler de bicicletas. El campo Multiaventura está compuesto 5 torres unidas por 5 puentes de distinta dificultad, (puente de pasos combinados, puente nepalí, puente Himalaya, red, etc.) y 3 tirolinas de 25, 45 y 90 metros (esta última pasa por encima de la charca de patos que hay dentro del área), además de un rocódromo en una de las torres. Dentro del campo existen dos circuitos marcados de distinta dificultad.

7. Mirador montaña La Laguna.

Nos encontramos en la zona alta del municipio “del viento” un punto estratégico desde el cual podemos observar gran parte del territorio municipal.

En primer lugar destacamos a los pies de la montaña el mayor embalse de la isla.

En la zona aledaña de La Laguna se ubica una amplia zona recreativa provista de toda la infraestructura necesaria para recibir al visitante. También destaca el Parque de Deporte de Aventura donde el visitante puede realizar una serie de actividades en la cuales puede poner en práctica toda su habilidades físicas.

También observamos la zona de las Llanadas de Bona, de suave orografía donde encontramos un paisaje agrícola panorámico caracterizado por la alternancia de parcelas geométricas que dan irregularidad y contraste al paisaje, al presentar distintos tipos de cultivos, estar en reposo agrícola, etc. Así mismo, anexo a este lugar se está realizando un “Centro de Interpretación del Mundo Rural”.

8. Piscinas Naturales de la Fajana.

Lugar de ocio y recreo ubicado en la costa de Barlovento con servicio de vestíbulo, duchas, acceso a las tres piscinas por escaleras, y zonas de solárium y merienda. Las piscinas de La Fajana son un lugar único para los amantes del mar, es un rincón sencillo y acogedor de la palma que merece visitar. En esta zona del litoral se encontraban antiguamente las charcas donde se curtía el lino. Las Piscinas de La Fajana con el paso del tiempo se llegaron a acondicionar hasta formar un conjunto de tres piscinas que han preservado su entorno natural: una grande, otra mediana, y una tercera de uso infantil, todas habilitadas para el baño.

Los primeros trabajos llevados a cabo para la adecuación de los primitivos entrantes de mar, en unas piscinas adaptadas para el baño en agua salada, comenzaron en 1976.

Con el paso del tiempo se fue creando la zona de recreo alrededor de las piscinas y se procedía a la pavimentación de los accesos y a la construcción de un restaurante en el lugar, donde pueden ser degustados productos de nuestra tierra.

En esta zona existen actualmente dos Restaurantes (especializados en cocina con pescados). La zona posee un paseo marítimo donde se puede optar al alquiler de apartamentos durante todo el año. Hasta esta zona costera se puede acceder por carretera y mediante la Red de Senderos Insular. Las piscinas naturales de la Fajana se encuentran rodeadas de pesqueros y un pequeño pescante conocido como “El Arquito”, situado en la parte baja del paseo marítimo. Desde La Carballa, a la que se puede acceder a caminando desde las piscinas se puede observar El Faro de Punta Cumplida.

9. Mirador Montaña El Molino.

El nombre de la montaña responde al hecho de que, en siglos pasados, hubo en ella un molino de viento, consecuencia de la casi incesante brisa en el lugar Y cuyos restos se conservan al pie de la montaña. El Mirador de la montaña del molino estratégico emplazamiento de la montaña, a más de 600 metros sobre el nivel del mar y en el vértice nororiental de la isla de La Palma, la convierten en un punto de referencia clave para comprender, sobre el terreno, la forma triangular de nuestra isla. Desde la cima de esta montaña, puede verse la mayor parte de la costa norte de la isla, así como el interior de los municipios de Barlovento y la costa de Garafía, paisaje del que destacan los agrupamientos de casas en su discurrir por los diferentes lomos.

Todo aquel que se sitúe en lo alto de la montaña, tiene la oportunidad de conocer la impetuosa orografía del norte de La Palma, pues desde aquí puede avistar sus impresionantes barrancos y, al mismo tiempo, contemplar la pronunciada inclinación habida entre el nivel del mar y las cumbres más altas, a más de 2400 metros de altura.

10. Faro de Punta Cumplida.

En el extremo más septentrional de la Isla el faro de Punta Cumplida luce sus destellos, en las noches, desde 1867. Su cuerpo pétreo y antigua óptica fueron remodelados; hasta lo más alto ascendía el torrero a través de las enroscadas escaleras que llegaban a la linterna; desde allí ojeaba el horizonte y sentía el rumor del fuerte rompiente. Este faro en Punta Cumplida, fue construido en el siglo XIX, durante el reinado de Isabel II. La cúpula fue reconstruida en el año 1979, siendo cambiada la antigua cúpula y óptica del faro por una cúpula más voluminosa, con lentes de mayor aumento que las que había junto al péndulo y otros objetos se encuentran actualmente en las cercanías del Ayuntamiento de Barlovento.

11. Embarcadero de Talavera.

El embarcadero de Talavera fue durante mucho tiempo la puerta de entrada y salida de los productos de Barlovento, desde el siglo XX, se abriga en Barlovento la ilusión de que se construya un pequeño puerto deportivo que reviva el antiguo trajín.

MUNICIPIOS DE LA ISLA DE LA PALMA

5.

Garafía

1. Situación.

El municipio de Garafía está situado en el noroeste de la isla entre dos caprichos de la naturaleza: los barrancos de Franceses (por el Norte) lindando con Barlovento y el de Izcagua por el Sur (que nace a los pies del Roque de los Muchachos), limitando con Puntagorda. La capital administrativa, donde reside el Ayuntamiento, se denomina Santo Domingo y tiene una longitud de costa de 25,50 km. con acantilados muy pronunciados y de difícil acceso, a los que solo es posible llegar a pie, exigiendo un gran esfuerzo a aquellas personas no habituadas a caminatas por terrenos abruptos. Posee vegetación verde intenso que tupe esos acantilados, barrancos en contraste con el azul de su cielo y de sus mares bravíos; como ejemplo a citar la playa de Bujarén en Santo Domingo.

2. Historia.

Primeros pobladores

Para abordar la llegada de los primeros pobladores canarios existen dos teorías diferentes, sin embargo, disfrutan de varios puntos comunes.

2.1. Primera teoría.

Los aborígenes canarios tienen su origen en grupos humanos del norte de África. Así, a través de diferentes oleadas iniciadas en torno al siglo V a. C., llegaron a las islas en busca de nuevas tierras. Todo apunta a que debido a su cercanía, las corrientes y los vientos, encontraron las islas con bastante facilidad. Otro dato importante, es que se tenía la creencia de que el territorio canario se llamaban así por los presa canario, un tipo de perros que habitaban Canarias.

2.2. Por ello, se tomó el término latín canis, que finalmente se convertiría en Canarias. No obstante, nuevas investigaciones muestran que posiblemente se deba a una tribu bereber del medievo llamada canarii.​ Apoyando a esta teoría, los últimos estudios de ADN han descubierto que los canarios actuales poseen entre el 16 y el 31% de marcadores comunes del cromosoma Y del norte de África. En Garafía, se ha encontrado el único símbolo bereber existente en Canarias, dándole más sentido a esta teoría.​

2.3. Segunda teoría.

La segunda teoría no está tan aceptada debido a la falta de pruebas, a pesar de ello, varios autores siguen apoyándola. Según esta línea de pensamiento, los primeros habitantes de las islas procedían del norte de África. En la costa magrebí se establecieron colonias fenicias y, debido a la cercanía a las islas, se creó un proceso de intercambio cultural entre los nuevos pobladores y los antiguos canarios. A lo largo de los siglo X- VI a. C., se produjeron numerosos intercambios, ya que el comercio atlántico se encontraba en expansión. Sin embargo, tras la crisis del siglo III d.C, Canarias quedará abandonada, creándose, por lo tanto, diferentes procesos culturales endémicos, aunque con una lengua común. Rosa Fregel, investigadora del Departamento de Genética de la Universidad de La Laguna, afirma que durante la Edad de Cobre se crearon migraciones de europeos al norte de África. Así, en la zona del Magreb, se asentaron fenicios y romanos. La presencia de haplogrupos europeos en los aborígenes canarios demuestra el impacto de estas migraciones prehistóricas, indicando que, de manera previa a la colonización bereber en las islas, la población ya se encontraba mezclada.

2.4. Época aborigen.

La isla de La Palma poseía el nombre de Benehoare, por consiguiente, el gentilicio de los pobladores sería benahoarita. En cuanto a sus características físicas, eran personas con una estatura media de entre 1,64-1,67 metros, blancos, gruesos, y corpulentos. La población total, en el momento de la conquista, sería, aproximadamente, de 2000 habitantes. En este sentido, sobresale el infanticidio como medida de control en épocas de escasez de alimentos.

2.5. En cuanto a la división territorial, solo existe información en el momento previo a la conquista, en torno a 1492. De este modo, la isla poseía doce cantones: Aridane, Tijuya, Tamanca, Ahenguareme, Tigalate, Tedote, Tenagua, Adeyahamen, Tagaragre, Tagalguen, Tijarafe, Aceró. Estas unidades territoriales, llegaban desde la cumbre hasta el mar, con el fin de aprovechar todos los recursos naturales. La población aborigen se encontraba dividida de manera heterogénea, ya que residía, especialmente, en zonas con pastos y agua. Por ello, el sur de la isla, carente de estas características, era un área bastante despoblada. Por el contrario, Tagalguen, ubicado en el actual Garafía, poseía ricas fuentes y abundante alimento para el ganado.

2.6. La economía de Tagalguen se basaba, sobre todo, en la ganadería, concretamente, en la crianza de cabras, ovejas y cerdos. Se trataba de una ganadería de trashumancia, cambiando su hábitat en los meses fríos y en los meses más calurosos del año. En cuanto a la agricultura, apenas existía, de hecho no se cultivaban cereales. Así, Fray Juan de Abréu Galindo narró que en la isla no encontraron cereales, ni legumbres y que en su lugar, los aborígenes sustituían estos cereales por raíces de helecho y semillas de amagante, mezclándolo con caldo o leche. En muchas ocasiones, los habitantes de este cantón se encontraban aislados, lo que facilitó posteriormente la investigación de las tradiciones, economía, lengua, etc.

2.7. Conquista.

La conquista de La Palma estuvo a cargo de Alonso Fernández de Lugo, que destacó en la conquista de Gran Canaria y por ello se le concedió los derechos a la conquista de la isla bonita​. Los castellanos desembarcaron el 29 de septiembre de 1492 en Tazacorte. Benahoare, nombre de la isla en aborigen, se dividía en doce cantones. Tras la conquista del territorio, se procedió al reparto de los cantones con aquellas personas que participaron en la invasión, ya fuera con fuerza física o económica. Dentro de estas tierras, no se tenía en cuenta los pastos y zonas de montes, ya que se decidió que fueran zonas comunes para el ganado.

2.8. El territorio de Garafía fue dividido en cuatro partes, Francisco Fernández de Lugo tomó la montaña de Miguel Aguado (actualmente el pinar de Garafía), a Juana Mesieres se le cedieron todas las tierras sobrantes por repartir, además, de las lomadas entre el barranco de Franceses y el de Capitán, a Pedro Suárez de Valcárcel se le dio 72 fanegas correspondientes con anterioridad a Fernando de Lugo, Gabriel de Socarrás tomó el terreno de Lomada Grande. Todo el territorio de Garafía, en primera instancia, se tuvo que poblar; sin embargo, es el lugar más abrupto de la isla, dificultando el trabajo de los cultivos. Así, para proceder a la repoblación, llevarían a esclavos de costas marroquíes con el fin de trabajar las tierras ya repartidas. No obstante, el cantón, según documentos del siglo XVI, fue poblado por portugueses, además, muchos libros de los siglos XVI-XVIII se encuentran en portugués. Otro importante hecho que verifica esta teoría es que la primera iglesia construida en Garafía se dedicó a San Antonio de Padua, patrón del territorio luso.

2.9. Uno de los cuatro molinos que siguen en pie en la zona de Garafía.

En 1576, Felipe II cedió gran parte de las tierras propiedad de la Corona a siervos, esclavos liberados y campesinos para explotarlas a cambio de la quinta parte de su producción total. El municipio de Garafía se encontraba aislado por vía terrestre y marítima, así que este impuesto conocido como “quinto real” en las demás comarcas se dejaría de pagar muchos años antes, sin embargo, en Garafía se siguió pagando hasta 1987.

2.10. Con la llegada de los castellanos a La Palma, se introdujo el cultivo de los cereales, junto con la caña azucarera. Estos cultivos tuvieron gran importancia en Garafía, tanto fue así que a finales del siglo XVII la producción de cereal representaba el 30,8%, considerándose el granero de La Palma. En 2020, solo se conservan cuatro molinos; El Calvario, Marcelino, Llano negro y el de Las Tricias. Este último fue construido a comienzos del siglo XX, en el año 2000 fue comprado por el Ayuntamiento de Garafía y convertido en el Museo de Interpretación del Gofio en 2016.

3. Extensión.

Tiene una extensión de 103 km² siendo el segundo municipio más extenso de la isla de La Palma, después de El Paso, con una población estimada de 1626 habitantes (Instituto Nacional de Estadística, enero de 2018). Su capital administrativa, Santo Domingo, donde reside el Ayuntamiento, está situada a una altitud de 400 metros.

4. Clima.

Su clima en la zona costera es suave, con muchos días ventosos motivado por la incidencia de los vientos alisios en la zona, estando su mar muy picado la mayor parte del tiempo. En la zona de medianías, muy extensa, la temperatura es más fría. Se nota la altitud en las frescas noches de Roque del Faro, Hoya Grande o Llano Negro, dulcificándose el clima en la medida que bajamos hacia el sur por Catela, El Castillo o Las Tricias. Ello lleva aparejado, junto a la bondad de sus tierras, una agricultura de medianías muy rica y variada, siendo los principales cultivos los cereales, frutales y tubérculos, existiendo grandes zonas de pastizales frescos y variados que sirven de acopio de forraje para la crianza de animales, principalmente su cabaña de cabras, de cuya leche se obtiene un queso tierno artesano de merecida fama por el color dorado de su corteza y su sabor, derivado del tratamiento esmerado en el ahumado de los mismos, llevado a cabo por los maestros artesanos de la zona. Finalmente, encontramos su cumbre camino del Roque de los Muchachos y los Andenes, en la misma arista de la Caldera de Taburiente, con un clima extremadamente frío, donde incluso nieva en invierno, siendo un contraste muy pintoresco ver el blanco de la nieve junto a las piedras basálticas negras o de tonos rojizos de esta zona. Cabe mencionar la aclimatación de la violeta de Garafía a este clima extremo y los Tajinastes azules y rosas que florecen en los márgenes del camino hacia la cumbre.

5. Orografía.

En su término municipal se encuentra el Roque de los Muchachos, el punto más alto de la isla con 2.426 metros donde se halla emplazada la sede de los telescopios del Instituto Astrofísico de Canarias (IAC) en la isla de La Palma , que junto con las instalaciones que este Instituto tiene en Tenerife (Izaña) conforman la red ENO (European Northern Observatory, integrado por más de sesenta organizaciones científicas de diecinueve estados), estando su base administrativa en San Cristóbal de La Laguna, Tenerife. El Roque de los Muchachos, al borde de la Caldera de Taburiente, dada su singular ubicación, bañado por los vientos alisios provenientes del Atlántico, en régimen laminar, sin turbulencias y fríos, le hacen uno de los lugares privilegiados del hemisferio norte para la observación astronómica. Aquí se encuentra el Gran Telescopio de Canarias, GRAN TECAN, el mayor telescopio de óptica adaptativa del mundo (por ahora, 2017), con un diámetro de 10,4 metros y dotado de instrumentos de observación del campo profundo que se renuevan y mejoran año tras año. Así mismo, los Observatorios del Instituto de Astrofísica de Canarias (IAC) forman parte de la red de Infraestructuras Científicas y Técnicas Singulares (ICTS) de España.​

6. Naturaleza.

El municipio de Garafía es un monumento a la Naturaleza. Se ha de tener en cuenta que en sus 103 km² conjuntamente el Monumento Natural de la Costa de Hiscaguán, la reserva natural especial de Guelguén y la reserva natural integral del Pinar de Garafía, son en total casi un tercio de toda la superficie del municipio. Ello denota el alto compromiso y respeto a la naturaleza de las administraciones públicas locales del municipio de Garafía. A ello se ha de añadir la llamada promulgación de la Ley del Cielo, que se encarga de regular y servir como protector de la calidad de los cielos de las cumbres de Garafía (por extensión de toda la isla) y que preservan la posibilidad de que Garafía sea uno de los pocos paraísos de nuestro planeta para hacer ciencia de la grande a través de los Observatorios Astronómicos del Instituto de Astrofísica de Canarias, felizmente publicada el 3 de noviembre de 1988.

7. Población.

Este municipio, que contaba en 1960 casi con 5000 habitantes, ha sufrido fuertemente el fenómeno de la emigración, ya que en la actualidad no supera los 1700 habitantes, de acuerdo con el INE (Instituto Nacional de Estadística, enero de 2012). Situado en la parte más abrupta de la Isla de La Palma, el desarrollo de las comunicaciones llegó muy tarde, siendo la carretera de Las Mimbreras el hito que provoca su paulatino despoblamiento y abandono. Debido a este secular aislamiento, ha preservado su carácter rural, natural y ecológico, lo que ha hecho que tenga un gran potencial para el turismo rural, unido a un complejo conjunto de caminos y senderos (antiguos caminos reales) que son una auténtica delicia para los visitantes, vestigio de un pasado importante y que cautivan a los practicantes del senderismo por sus encantos paisajísticos naturales.

7.1. Evolución de la población.

Año Población Densidad

1950 5.196 -

1960 4.915 -

1970 4.076 -

1981 2.252 -

1991 2.013 -

1996 2.002 -

2001 1.795 17.42/km²

2002 2.002 -

2003 1.998 19.38/km²

2004 1.948 18.78/km²

2005 1.924 18.68/km²

2006 1.886 18.31/km²

2007 1.849 17.95/km²

2008 1.829 17.75/km²

Gráfica de evolución demográfica de Garafía entre 1842 y 2016

7.2. Población de hecho (1860) Población de derecho (1842 y 1877-1991) o población residente (2001) según los censos de población del INE.

Población según el padrón municipal de 2010 y 2016 del INE.

7.3. Población por núcleos.

Barrios de Garafía

Núcleos Habitantes (2016)​ Varones Mujeres

Cueva del Agua y Catela 208 113 95

Don Pedro 32 19 13

Franceses 177 94 83

Santo Domingo 407 219 188

Hoya Grande 76 39 37

Juan Adalid-El Mudo 38 24 14

Llano Negro 92 50 42

El Palmar 63 31 32

Roque del Faro 94 49 45

El Tablado 36 22 14

Las Tricias 241 115 126

El Castillo 98 46 52

La Mata 45 20 25

8. Lugares de Interés

8.1. Llano Negro.

Al sur-este del barranco de la Yedra, barrido por los vientos alisios, frescos y húmedos, LLano Negro es un valle fértil, que colinda hacia el Sur con Hoya Grande, y al norte con el barrio de Santo Domingo y al sur-oeste con Cueva del Agua y Catela. Su riqueza deriva de poseer agua propia (se nutre de la galería de El Cedro y de la Fuente La Negra), y ricas y fecundas tierras productoras de cereales, frutales y una extensa y rica cabaña de ganado (principalmente caprino). Junto con Santo Domingo, capital administrativa del municipio, Llano Negro es en la actualidad el barrio con más habitantes de Garafía,​ siendo, por su situación geográfica estratégica, el nudo de comunicaciones que vertebra la mayor parte del municipio y paso obligado entre Roque del Faro, La Zarza, La Mata, y San Antonio por el Este y por el Norte con el pago de Santo Domingo y hacia el sur-oeste con Cueva del Agua y por el Sur: Hoya Grande y Catela, siempre a través de la Carretera LP-1 y de la LP-112 que a su vez enlaza por la costa con Cueva de Agua y Las Tricias con la LP-114. Fue un centro comercial relevante, quedando como vestigio de su poder económico y capacidad productiva el molino de viento, que aún otea el horizonte con su velamen la llegada de los vientos alisios.

Llano Negro se encuentra en el mismo lomo de Santo Domingo, y por eso era la ruta más expeditiva para hacer llegar sus producciones (principalmente agropecuarias), vía Lomo de La Ciudad, a Santa Cruz de La Palma, siendo una vía muy penosa y peligrosa (sobre todo en invierno). Pero la alternativa de hacerlo era por la mar, que no por ello era más segura, estando obligados a partir en una falúa desde el abrigado, recogido y puerto natural en la ensenada de El Roque de Santo Domingo, quedando a merced de los alisios y la benevolencia de la mar para dar la vuelta al isla impulsada por los bravos mares y vientos del norte y recalar, al final, en Santa Cruz.

8.2. La Zarza y La Zarcita.

Las estaciones rupestres de la Zarza y la Zarcita están situadas en el término municipal de Garafía, entre los pagos de La Mata y Llano Negro, ocupando la primera un amplio caboco, mientras la segunda se ubica en el margen izquierdo del barranco de la Zarcita a poca distancia de ella.

La existencia de estos yacimientos fue dada a conocer por A. Mata y E. Serra en 1941, momento que marca el inicio de la investigación rupestre en la isla. Los grabados rupestres constituyen el elemento más espectacular de la Zarza, tanto por la amplitud de la superficie grabada (29 paneles), como por la complejidad y amplia cronología que manifiestan. La Zarcita tiene menor envergadura (18 paneles) y diversidad de motivos. Ambos son auténticos santuarios que preservan los vestigios ancestrales de la cultura de los auritas o benahoritas​ (gentilicio de los antiguos habitantes de la Palma) en la zona.

Los petroglifos son grabados rupestres de trazo grueso con poca profundidad. En la Zarza y la Zarcita encontramos numerosas variedades. Las poblaciones aborígenes trazaron estos grabados sobre la piedra utilizando un pico de piedra. Las formas más comunes fueron tres:

- Espiral. Se engloba también los círculos concéntricos, semicírculos o laberintos. Son los más llamativos debido a su complejidad. Concretamente, estas formas, se vincularon al culto del agua, ya que se encontraban, de manera habitual, cercanos a puntos con agua. No obstante, otros investigadores apuntan al culto solar, señalización de rutas pastoriles o delimitación del campo.

- Óvalos, círculos y rectángulos.

En este grupo se incluyen formas diagonales, diámetros y radios en su interior.

-Inscripciones alfabetiformes de origen líbico-bereber.

Encontradas solo en la zona de Garafía.

Sitios grupos descubiertos

Cueva de Agua 5

Las Tricias 5

Roque Faro 6

Barranco de la Luz 5

Salvatierra y El Palmar 6

El Mudo 4

Juan Adalid 4

Don Pedro 8

8.3. San Antonio del Monte.

Es una zona de profunda devoción entre los garafianos, especialmente los indianos, cuya ermita está reconstruida después de haberse quemado en los años 50 del siglo pasado en un valle adjunto a una pequeña elevación de 1000 metros La Montaña de San Antonio, como si pareciera que la ermita es anterior a la formación geológia, rodeada de vegetación de monteverde y un camino precioso hacia Llano Negro que en primavera se bordea de violetas que junto a la humedad de la zona forman un paraje casi mágico.

Actualmente hay una zona de Camping y acampada que cuenta con servicios básicos, así como un restaurante. La zona de acampada se ubica a escasa distancia de la minúscula ermita del mismo nombre, vinculada a una peregrinación centenaria y que cada mes de junio acoge una popular feria ganadera. El área está a medio camino entre las dos reservas naturales del municipio: la reserva natural especial de Guelguén (hacia la costa) y el pinar de Garafía (hacia el monte).

El acceso hasta la carretera de circunvalación (ahora denominada LP-1 y con anterioridad C-830) es posible llegar con transporte público. Frente a la gasolinera del Plan Energético de Canarias (PECAN), parte una pista, de poco más de un kilómetro, que conduce hasta la explanada de la ermita. La zona de acampada está situada a unos 150 metros al noroeste del edificio religioso.

9. Espacios naturales.

9.1. Monumento natural de la costa de Hiscaguán.

La erosión marina ha esculpido unos espectaculares acantilados en la costa norte, que es la parte geológicamente más antigua de la isla. En ellos se refugian algunos amenazados endemismos de la llamada flora rupícola (es decir, la que vive en los riscos), además de algunas espectaculares muestras de tabaibales y cardonales.

Se divide entre los municipios de Garafía y Puntagorda, con una superficie total de 253,3 hectáreas.

9.2. Reserva natural especial de Guelguén.

El interés ecológico de la zona es doble. Por una parte, conserva una importante muestra de laurisilva (un bosque húmedo especialmente vulnerable, cuya protección motivó en su día la primera declaración de Reserva de la Biosfera de la isla). Y por otra, en sus acantilados costeros nidifican especies muy importantes de nuestra avifauna, como la pardela cenicienta, al tiempo que sirve de refugio para algunas escasísimas especies de flora de risco (lotus, siemprevivas, etc.).

Se divide entre los municipios de Barlovento y Garafía, con una superficie total de 1074,4 hectáreas.

9.3. Reserva natural integral del pinar de Garafía.

El pino canario (Pinus canariensis) es uno de los protagonistas de la flora del archipiélago. Este pinar, ubicado en la comarca noroeste de la isla, es reconocido como uno de los mejores de Canarias, a pesar de haber sido explotado en siglos pasados. No obstante, debe tenerse en cuenta que la declaración de reserva Integral implica la absoluta prohibición de visitarlo, salvo por visitas científicas o educativas expresamente autorizadas.

Se divide entre los municipios Barlovento y Garafía, con una superficie total de 984,1 hectáreas.

9.4. Paisaje protegido de El Tablado.

En este espacio protegido es tan importante la naturaleza como el barrio garafiano del que toma su nombre. Con menos de cien habitantes, este núcleo de población se encuentra perfectamente integrado en su medio, en el que desarrolla sus actividades económicas tradicionales (agricultura de secano, ganadería caprina, etc.). Encajonado entre los impresionantes barrancos del Noroeste (Facundo al oeste y Los Hombres al este), el área cuenta también con grabados rupestres de origen prehispánico.

Tiene una superficie total de 221,9 hectáreas.

Norte: Océano Atlántico

Oeste: Océano Atlántico Rosa de los vientos.svg Este: Barlovento

Sur: El Paso y Puntagorda

Γκαραφιά

1. Κατάσταση.

Ο δήμος Garafía βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νησιού ανάμεσα σε δύο παράξενες φύσεις: τις ρεματιές Franceses (στα βόρεια) που συνορεύουν με το Barlovento και εκείνες της Izcagua στα νότια (που υψώνονται στους πρόποδες του Roque de los Muchachos), που συνορεύουν με την Πουνταγκόρντα. Η διοικητική πρωτεύουσα, όπου κατοικεί το Δημοτικό Συμβούλιο, ονομάζεται Santo Domingo και έχει ακτογραμμή 25,50 χλμ. με πολύ απόκρημνα βράχια που είναι δύσκολα προσβάσιμα, στα οποία μπορείτε να φτάσετε μόνο με τα πόδια, απαιτώντας μεγάλη προσπάθεια από εκείνους που δεν έχουν συνηθίσει να κάνουν πεζοπορία σε ανώμαλο έδαφος. Έχει έντονη πράσινη βλάστηση που καλύπτει αυτούς τους γκρεμούς, χαράδρες σε αντίθεση με το γαλάζιο του ουρανού και τις ταραγμένες θάλασσές του. ως παράδειγμα για να αναφέρουμε την παραλία Bujarén στον Άγιο Δομίνικο.

2. Ιστορία.

Πρώτοι άποικοι

Για την αντιμετώπιση της άφιξης των πρώτων Καναρίων εποίκων υπάρχουν δύο διαφορετικές θεωρίες, ωστόσο, έχουν αρκετά κοινά σημεία.

2.1. Πρώτη θεωρία.

Οι Καναρίοι Αβορίγινες έχουν την καταγωγή τους από ανθρώπινες ομάδες στη Βόρεια Αφρική. Έτσι, μέσα από διαφορετικά κύματα ξεκίνησε περίπου τον 5ο αιώνα π.Χ. Γ., Ήρθε στα νησιά σε αναζήτηση νέων εδαφών. Όλα δείχνουν το γεγονός ότι λόγω της εγγύτητάς τους, των ρευμάτων και των ανέμων, βρήκαν τα νησιά αρκετά εύκολα. Ένα άλλο σημαντικό γεγονός είναι ότι πίστευαν ότι το έδαφος των Καναρίων πήρε το όνομά του από το Presa Canario, ένα είδος σκύλου που κατοικούσε στα Κανάρια Νησιά.

2.2. Για το λόγο αυτό, ελήφθη ο λατινικός όρος canis, ο οποίος τελικά θα γίνει τα Κανάρια Νησιά. Ωστόσο, νέες έρευνες δείχνουν ότι πιθανώς οφείλεται σε μια μεσαιωνική φυλή Βερβέρων που ονομάζεται Canarii. Υποστηρίζοντας αυτή τη θεωρία, πρόσφατες μελέτες DNA διαπίστωσαν ότι τα σύγχρονα καναρίνια έχουν μεταξύ 16 και 31% των κοινών δεικτών του χρωμοσώματος Υ από τη Βόρεια Αφρική. Στην Garafía, βρέθηκε το μόνο υπάρχον σύμβολο των Βερβέρων στα Κανάρια Νησιά, δίνοντας περισσότερο νόημα σε αυτή τη θεωρία.

2.3. Δεύτερη θεωρία.

Η δεύτερη θεωρία δεν είναι τόσο αποδεκτή λόγω της έλλειψης στοιχείων, παρά το γεγονός αυτό, αρκετοί συγγραφείς συνεχίζουν να την υποστηρίζουν. Σύμφωνα με αυτή τη γραμμή σκέψης, οι πρώτοι κάτοικοι των νησιών προήλθαν από τη Βόρεια Αφρική. Στην ακτή του Μαγκρέμπ, ιδρύθηκαν φοινικικές αποικίες και, λόγω της εγγύτητας με τα νησιά, δημιουργήθηκε μια διαδικασία πολιτιστικής ανταλλαγής μεταξύ των νέων εποίκων και των παλαιών Καναρινιών. Καθ 'όλη τη διάρκεια των X-VI αιώνων α. Γ., Πραγματοποιήθηκαν πολλές ανταλλαγές, αφού το εμπόριο του Ατλαντικού ήταν σε επέκταση. Ωστόσο, μετά την κρίση του 3ου αιώνα μ.Χ., τα Κανάρια Νησιά θα εγκαταλειφθούν, δημιουργώντας έτσι διαφορετικές ενδημικές πολιτιστικές διαδικασίες, αν και με κοινή γλώσσα. Η Rosa Fregel, ερευνήτρια στο Τμήμα Γενετικής του Πανεπιστημίου La Laguna, επιβεβαιώνει ότι κατά την εποχή του Χαλκού δημιουργήθηκαν μεταναστεύσεις Ευρωπαίων στη Βόρεια Αφρική. Έτσι, στην περιοχή του Μαγκρέμπ εγκαταστάθηκαν Φοίνικες και Ρωμαίοι. Η παρουσία ευρωπαϊκών απλοομάδων στα Αβορίγινα των Καναρίων καταδεικνύει τον αντίκτυπο αυτών των προϊστορικών μεταναστεύσεων, υποδεικνύοντας ότι, πριν από τον αποικισμό των Βερβέρων στα νησιά, ο πληθυσμός ήταν ήδη μικτός.

2.4. Εποχή των Αβορίγινων.

Το νησί της La Palma είχε το όνομα Benehoare, επομένως, το gentilicio των εποίκων θα ήταν Benahoarita. Όσον αφορά τα φυσικά τους χαρακτηριστικά, ήταν άτομα με μέσο ύψος μεταξύ 1,64-1,67 μέτρα, λευκά, παχιά και σωματιδιακά. Ο συνολικός πληθυσμός, κατά τη διάρκεια της κατάκτησης, θα ήταν περίπου 2000 κάτοικοι. Με αυτή την έννοια, η βρεφοκτονία ξεχωρίζει ως μέτρο ελέγχου σε περιόδους έλλειψης τροφής.

2.5. Όσον αφορά την εδαφική διαίρεση, υπάρχουν μόνο πληροφορίες πριν από την κατάκτηση, γύρω στο 1492. Έτσι, το νησί είχε δώδεκα καντόνια: Aridane, Tijuya, Tamanca, Ahenguareme, Tigalate, Tedote, Tenagua, Adeyahamen, Tagaragre, Tagalguen, Tijarafe, Aceró. Αυτές οι εδαφικές μονάδες, έφτασαν από την κορυφή στη θάλασσα, προκειμένου να επωφεληθούν από όλους τους φυσικούς πόρους. Ο πληθυσμός των αυτόχθονων χωρίστηκε ετερογενώς, αφού διέμεναν, ιδιαίτερα, σε περιοχές με βοσκοτόπια και νερό. Για το λόγο αυτό, τα νότια του νησιού, χωρίς αυτά τα χαρακτηριστικά, ήταν μια αρκετά ακατοίκητη περιοχή. Αντίθετα, το Tagalguen, που βρίσκεται στη σημερινή Garafía, είχε πλούσιες πηγές και άφθονη τροφή για τα ζώα.

2.6. Η οικονομία του Tagalguen βασίστηκε, κυρίως, στην κτηνοτροφία, συγκεκριμένα, στην εκτροφή αιγών, προβάτων και χοίρων. Ταν μια κτηνοτροφική μονάδα, η οποία άλλαζε το βιότοπό της τους κρύους μήνες και τους πιο ζεστούς μήνες του έτους. Όσο για τη γεωργία, δεν υπήρχε σχεδόν, στην πραγματικότητα τα σιτηρά δεν καλλιεργούνταν. Έτσι, ο Fray Juan de Abréu Galindo είπε ότι στο νησί δεν βρήκαν δημητριακά ή όσπρια και ότι αντίθετα, οι Αβορίγινες αντικατέστησαν αυτά τα δημητριακά με ρίζες φτέρης και υπέροχους σπόρους, αναμειγνύοντάς τα με ζωμό ή γάλα. Σε πολλές περιπτώσεις, οι κάτοικοι αυτού του καντονιού απομονώθηκαν, γεγονός που αργότερα διευκόλυνε τη διερεύνηση των παραδόσεων, της οικονομίας, της γλώσσας κ.λπ.

2.7. Κατάκτηση.

Την κατάκτηση της Λα Πάλμα είχε αναλάβει ο Αλόνσο Φερνάντες ντε Λούγκο, ο οποίος ξεχώρισε στην κατάκτηση της Γκραν Κανάρια και για το λόγο αυτό του δόθηκαν τα δικαιώματα να κατακτήσει το όμορφο νησί. Οι Καστίλιοι αποβιβάστηκαν στις 29 Σεπτεμβρίου 1492 στην Ταζακόρτε. Ο Μπεναχοάρ, το όνομα του νησιού στους Αβορίγινες, χωρίστηκε σε δώδεκα καντόνια. Μετά την κατάκτηση του εδάφους, τα καντόνια χωρίστηκαν με εκείνους τους ανθρώπους που συμμετείχαν στην εισβολή, είτε με φυσική είτε με οικονομική δύναμη. Μέσα σε αυτά τα εδάφη, τα βοσκοτόπια και οι περιοχές των βουνών δεν ελήφθησαν υπόψη, αφού αποφασίστηκε ότι ήταν κοινόχρηστοι χώροι για την κτηνοτροφία.

2.8. Το έδαφος της Garafía χωρίστηκε σε τέσσερα μέρη, ο Francisco Fernández de Lugo πήρε το βουνό Miguel Aguado (σήμερα το πευκοδάσος της Garafía), στη Juana Mesieres δόθηκαν όλα τα υπόλοιπα εδάφη για να διανεμηθούν, επιπλέον, των λόφων μεταξύ της χαράδρας της γαλλικής και ο καπετάνιος, Pedro Suárez de Valcárcel έλαβαν 72 κουβάρια που αντιστοιχούσαν στον Fernando de Lugo, ο Gabriel de Socarrás πήρε τη γη του Lomada Grande. Όλο το έδαφος της Garafía, σε πρώτη φάση, έπρεπε να κατοικηθεί. Ωστόσο, είναι το πιο απότομο μέρος στο νησί, καθιστώντας δύσκολη την καλλιέργεια καλλιεργειών. Έτσι, για να προχωρήσουν στον επαναπληθυσμό, θα έπαιρναν σκλάβους από τις ακτές του Μαρόκου για να επεξεργαστούν τα ήδη διανεμημένα εδάφη. Ωστόσο, το καντόνι, σύμφωνα με έγγραφα του 16ου αιώνα, κατοικήθηκε από Πορτογάλους, επιπλέον, πολλά βιβλία του 16ου-18ου αιώνα είναι στα Πορτογαλικά. Ένα άλλο σημαντικό γεγονός που επαληθεύει αυτή τη θεωρία είναι ότι η πρώτη εκκλησία που χτίστηκε στη Γαραφιά ήταν αφιερωμένη στο Σαν Αντόνιο ντε Πάντοβα, προστάτη της πορτογαλικής επικράτειας.

2.9 Ένας από τους τέσσερις μύλους που εξακολουθούν να στέκονται στην περιοχή Garafía.

Το 1576, ο Φελίπε Β c παραχώρησε μεγάλο μέρος των εδαφών που ανήκαν στο Στέμμα σε δουλοπάροικους, απελευθέρωσε σκλάβους και αγρότες για να τους εκμεταλλευτούν με αντάλλαγμα το ένα πέμπτο της συνολικής παραγωγής τους. Ο δήμος της Γκαράφια απομονώθηκε από ξηρά και θάλασσα, οπότε αυτός ο φόρος που είναι γνωστός ως «πέμπτο πραγματικό» στις άλλες περιοχές θα σταματούσε να πληρώνει πολλά χρόνια πριν, ωστόσο, στη Γκαράφια συνέχιζε να πληρώνεται μέχρι το 1987.

2.10. Με την άφιξη των Καστίλιων στη Λα Πάλμα, εισήχθη η καλλιέργεια σιτηρών, μαζί με το ζαχαροκάλαμο. Αυτές οι καλλιέργειες είχαν μεγάλη σημασία στη Γκαράφια, τόσο που στα τέλη του 17ου αιώνα η παραγωγή δημητριακών αντιπροσώπευε το 30,8%, θεωρώντας τον σιτοβολώνα της Λα Πάλμα. Το 2020, έχουν απομείνει μόνο τέσσερις μύλοι. El Calvario, Marcelino, Llano negro και Las Tricias. Το τελευταίο χτίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, το 2000 αγοράστηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο της Garafía και μετατράπηκε σε Μουσείο Διερμηνείας Gofio το 2016.

3. Επέκταση.

Έχει έκταση 103 km² και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος στο νησί La Palma, μετά το El Paso, με εκτιμώμενο πληθυσμό 1626 κατοίκους (Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών, Ιανουάριος 2018). Η διοικητική πρωτεύουσά του, Santo Domingo, όπου κατοικεί το Δημοτικό Συμβούλιο, βρίσκεται σε υψόμετρο 400 μέτρων.

4. Κλίμα.

Το κλίμα του στην παράκτια περιοχή είναι ήπιο, με πολλές θυελλώδεις ημέρες να έχουν ως κίνητρο την συχνότητα των εμπορικών ανέμων στην περιοχή, με τη θάλασσα να είναι πολύ ταραγμένη τις περισσότερες φορές. Στην πολύ εκτεταμένη περιοχή midlands, η θερμοκρασία είναι πιο κρύα. Το υψόμετρο είναι αισθητό στις δροσερές νύχτες του Roque del Faro, του Hoya Grande ή του Llano Negro, απαλύνοντας το κλίμα καθώς κατεβαίνουμε προς τα νότια μέσω της Catela, του El Castillo ή του Las Tricias. Αυτό συνεπάγεται, μαζί με την καλοσύνη των εδαφών του, μια πολύ πλούσια και ποικίλη γεωργία μεσαίας κατηγορίας, με τις κύριες καλλιέργειες να είναι τα σιτηρά, τα οπωροφόρα δέντρα και οι κόνδυλοι, καθώς και μεγάλες εκτάσεις φρέσκων και ποικίλων βοσκοτόπων που χρησιμεύουν ως ζωοτροφές για την εκτροφή ζώα, κυρίως τα κατσικίσια καλύβα τους, από το γάλα των οποίων προέρχεται ένα μαλακό τυρί, που αξίζει το χρυσό χρώμα του φλοιού και τη γεύση του, που προέρχεται από την προσεκτική επεξεργασία στο κάπνισμα του ίδιου, που πραγματοποιήθηκε από τους κύριους τεχνίτες του περιοχή. Τέλος, βρίσκουμε την κορυφή του στο δρόμο προς το Roque de los Muchachos και το los Andenes, στην ίδια άκρη της Caldera de Taburiente, με εξαιρετικά κρύο κλίμα, όπου χιονίζει ακόμη και το χειμώνα, αποτελώντας μια πολύ γραφική αντίθεση για να δείτε το λευκό του χιονιού δίπλα στις μαύρες ή κοκκινωπές βασαλτικές πέτρες αυτής της περιοχής. Αξίζει να αναφερθεί ο εγκλιματισμός της βιολέτας Garafía σε αυτό το ακραίο κλίμα και οι μπλε και ροζ Tajinastes που ανθίζουν στο περιθώριο του δρόμου προς την κορυφή.

5. Ωρογραφία.

Στη δημοτική του περιοχή βρίσκεται το Roque de los Muchachos, το υψηλότερο σημείο του νησιού στα 2.426 μέτρα, όπου η έδρα των τηλεσκοπίων του Instituto Astrofísico de Canarias (IAC) βρίσκεται στο νησί La Palma, το οποίο μαζί με τις εγκαταστάσεις που αυτό το Ινστιτούτο έχει στην Τενερίφη (Izaña) αποτελεί το δίκτυο ENO (Ευρωπαϊκό Βόρειο Αστεροσκοπείο, αποτελούμενο από περισσότερους από εξήντα επιστημονικούς οργανισμούς από δεκαεννέα πολιτείες), με τη διοικητική του βάση στο San Cristóbal de La Laguna, Τενερίφη. Το Roque de los Muchachos, στην άκρη της Caldera de Taburiente, με δεδομένη τη μοναδική του θέση, λουσμένο από τους εμπορικούς ανέμους από τον Ατλαντικό, σε ένα στρωτό καθεστώς, χωρίς αναταράξεις και κρύο, το καθιστούν ένα από τα προνομιακά μέρη στο βόρειο ημισφαίριο για αστρονομική παρατήρηση. Εδώ είναι το Gran Telescopio de Canarias, GRAN TECAN, το μεγαλύτερο προσαρμοστικό τηλεσκόπιο οπτικών στον κόσμο (προς το παρόν, 2017), με διάμετρο 10,4 μέτρα και εξοπλισμένο με όργανα παρατήρησης σε βάθος πεδίου που ανανεώνονται και βελτιώνονται χρόνο με τον χρόνο. Ομοίως, τα Παρατηρητήρια του Instituto de Astrofísica de Canarias (IAC) αποτελούν μέρος του δικτύου της Singular Scientific and Technical Infrastructures (ICTS) της Ισπανίας.

6. Φύση.

Ο δήμος Γκαράφια είναι μνημείο της φύσης. Πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι στα 103 km², το φυσικό μνημείο της ακτής Hiscaguán, το ειδικό φυσικό καταφύγιο Guelguén και το αναπόσπαστο φυσικό απόθεμα Pinar de Garafía, αποτελούν από κοινού σχεδόν το ένα τρίτο ολόκληρης της περιοχής του δήμου. Αυτό υποδηλώνει την υψηλή δέσμευση και σεβασμό στη φύση των τοπικών δημόσιων διοικήσεων του δήμου Garafía. Σε αυτό πρέπει να προστεθεί η λεγόμενη θεσμοθέτηση του Νόμου του Ουρανού, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη ρύθμιση και την προστασία ως προς την ποιότητα των ουρανών στις κορυφές της Γκαράφια (κατ 'επέκταση ολόκληρου του νησιού) και οι οποίοι διατηρούν τη δυνατότητα ότι η Garafía είναι ένας από τους λίγους παραδείσους στον πλανήτη μας που κάνει σπουδαία επιστήμη μέσω των Αστρονομικών Παρατηρητηρίων του Instituto de Astrofísica de Canarias, που δημοσιεύτηκε ευτυχώς στις 3 Νοεμβρίου 1988.

7. Πληθυσμός.

Αυτός ο δήμος, ο οποίος είχε σχεδόν 5.000 κατοίκους το 1960, έχει υποστεί έντονα το φαινόμενο της μετανάστευσης, αφού προς το παρόν δεν υπερβαίνει τους 1.700 κατοίκους, σύμφωνα με το INE (Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών, Ιανουάριος 2012). Βρίσκεται στο πιο απότομο μέρος του νησιού της La Palma, η ανάπτυξη των επικοινωνιών ήρθε πολύ αργά, με τον δρόμο Las Mimbreras να αποτελεί το ορόσημο που προκαλεί τη σταδιακή ερήμωση και εγκατάλειψή του. Λόγω αυτής της κοσμικής απομόνωσης, έχει διατηρήσει τον αγροτικό, φυσικό και οικολογικό του χαρακτήρα, γεγονός που το έκανε να έχει μεγάλες δυνατότητες για αγροτικό τουρισμό, μαζί με ένα πολύπλοκο σύνολο δρόμων και μονοπατιών (παλιές βασιλικές οδούς) που είναι πραγματική απόλαυση για τους επισκέπτες. , απομεινάρι ενός σημαντικού παρελθόντος και που γοητεύουν τους ασκούμενους των πεζοπόρων από τις φυσικές γραφικές γοητείες του.

7.1. Εξέλιξη του πληθυσμού.

Έτος Πυκνότητα πληθυσμού

1950 5,196 -

1960 4.915 -

1970 4.076 -

1981 2.252 -

1991 2.013 -

1996 2.002 -

2001 1.795 17,42 / km²

2002 2.002 -

2003 1.998 19.38 / km²

2004 1.948 18.78 / km²

2005 1.924 18.68 / km²

2006 1.886 18.31 / km²

2007 1.849 17,95 / km²

2008 1.829 17,75 / km²

Γράφημα της δημογραφικής εξέλιξης της Garafía μεταξύ 1842 και 2016

7.2. De facto πληθυσμός (1860) Νόμιμος πληθυσμός (1842 και 1877-1991) ή μόνιμος πληθυσμός (2001) σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού INE.

Πληθυσμός σύμφωνα με το δημοτικό μητρώο 2010 και 2016 του INE.

7.3. Πληθυσμός ανά πυρήνα.

Γειτονιές της Garafía

Inhabitant Nuclei (2016) Άνδρες Γυναίκες

Cueva del Agua και Catela 208 113 95

Don Pedro 32 19 13

Γαλλικά 177 94 83

Άγιος Ντομίνγκο 407 219 188

Hoya Grande 76 39 37

Juan Adalid-El Mudo 38 24 14

Απλό Μαύρο 92 50 42

El Palmar 63 31 32

Ρόκε ντελ Φάρο 94 49 45

Ο Πίνακας 36 22 14

Las Tricias 241 115 126

Το Κάστρο 98 46 52

La Mata 45 20 25

8. Μέρη ενδιαφέροντος

8.1 Απλό Μαύρο.

Στα νοτιοανατολικά της χαράδρας Yedra, που σαρώνεται από τους δροσερούς και υγρούς εμπορικούς ανέμους, το LLano Negro είναι μια εύφορη κοιλάδα, που συνορεύει νότια με τη Hoya Grande και στα βόρεια από τη γειτονιά Santo Domingo και στα νοτιοδυτικά με Cueva del Agua και Catela. Ο πλούτος του προέρχεται από το να έχει το δικό του νερό (τρέφεται από την γκαλερί El Cedro και τη βρύση La Negra) και από πλούσιες και εύφορες εκτάσεις που παράγουν δημητριακά, οπωροφόρα δέντρα και ένα εκτεταμένο και πλούσιο κοπάδι βοοειδών (κυρίως αίγες). Μαζί με το Santo Domingo, τη διοικητική πρωτεύουσα του δήμου, το Llano Negro είναι αυτή τη στιγμή η γειτονιά με τους περισσότερους κατοίκους της Garafía, λόγω της στρατηγικής γεωγραφικής της θέσης, του κόμβου επικοινωνίας που υποστηρίζει το μεγαλύτερο μέρος του δήμου και ενός υποχρεωτικού περάσματος μεταξύ Roque. del Faro, La Zarza, La Mata και San Antonio στα ανατολικά και βόρεια με την πληρωμή Santo Domingo και στα νοτιοδυτικά με την Cueva del Agua και στα νότια: Hoya Grande και Catela, πάντα μέσω της εθνικής οδού LP-1 και LP-112 που με τη σειρά τους συνδέει κατά μήκος της ακτής με την Cueva de Agua και την Las Tricias με το LP-114. Wasταν ένα σχετικό εμπορικό κέντρο, παραμένοντας ως υπόλειμμα της οικονομικής του δύναμης και παραγωγικής ικανότητας στον ανεμόμυλο, ο οποίος εξακολουθεί να σαρώνει τον ορίζοντα με τα πανιά του την άφιξη των εμπορικών ανέμων.

Το Llano Negro βρίσκεται στη ράχη του Santo Domingo και γι 'αυτό ήταν η πιο γρήγορη διαδρομή για να φτάσουν τις παραγωγές τους (κυρίως γεωργικές), μέσω του Lomo de La Ciudad, στη Santa Cruz de La Palma, που ήταν πολύ οδυνηρό και επικίνδυνο δρόμο (ειδικά το χειμώνα). Αλλά η εναλλακτική λύση για να το κάνουμε ήταν θαλάσσια, η οποία δεν ήταν για αυτό ασφαλέστερη, να υποχρεωθούμε να αναχωρήσουμε με μια φελούκα από το προστατευμένο, συγκεντρωμένο και φυσικό λιμάνι στον όρμο του El Roque de Santo Domingo, όντας στο έλεος του εμπορίου οι άνεμοι και η ευεργεσία της θάλασσας να περιστρέφεται το νησί που προωθείται από τις ταραγμένες θάλασσες και τους βόρειους ανέμους και τη γη, στο τέλος, στη Σάντα Κρουζ.

8.2. La Zarza και La Zarcita.

Οι ροκ σταθμοί La Zarza και La Zarcita βρίσκονται στο δήμο Garafía, μεταξύ των πληρωμών της La Mata και του Llano Negro, ο πρώτος καταλαμβάνει ένα μεγάλο καμποκό, ενώ ο δεύτερος βρίσκεται στην αριστερή όχθη της χαράδρας Zarcita σε μικρή απόσταση απο αυτη.

Η ύπαρξη αυτών των κοιτασμάτων έγινε γνωστή από τους Α. Μάτα και Ε. Σέρα το 1941, μια στιγμή που σηματοδοτεί την αρχή της ροκ έρευνας στο νησί. Τα γλυπτά του βράχου αποτελούν το πιο θεαματικό στοιχείο του Bramble, τόσο λόγω του πλάτους της χαραγμένης επιφάνειας (29 πάνελ), όσο και λόγω της πολυπλοκότητας και της μεγάλης χρονολογίας που εκδηλώνουν. Το La Zarcita έχει μικρότερο μέγεθος (18 πάνελ) και ποικιλία μοτίβων. Και τα δύο είναι αυθεντικά ιερά που διατηρούν τα προγονικά ίχνη του πολιτισμού των auritas ή benahoritas (όνομα των αρχαίων κατοίκων της La Palma) στην περιοχή.

Οι βραχογραφίες είναι γλυπτά σε βράχο με παχύ περίγραμμα με μικρό βάθος. Στο La Zarza και το La Zarcita βρίσκουμε πολυάριθμες ποικιλίες. Οι Αβορίγινες έκαναν αυτά τα χαρακτικά πάνω στην πέτρα χρησιμοποιώντας ένα πέτρινο μάζεμα. Οι πιο συνηθισμένες μορφές ήταν τρεις:

- Σπειροειδής. Περιλαμβάνονται επίσης ομόκεντροι κύκλοι, ημικύκλια ή λαβύρινθοι. Είναι τα πιο εντυπωσιακά λόγω της πολυπλοκότητάς τους. Συγκεκριμένα, αυτές οι μορφές συνδέονταν με τη λατρεία του νερού, αφού ήταν, σε τακτική βάση, κοντά σε σημεία με νερό. Ωστόσο, άλλοι ερευνητές επισημαίνουν την ηλιακή λατρεία, την ένδειξη ποιμαντικών διαδρομών ή την οριοθέτηση του πεδίου.

- Οβάλ, κύκλοι και ορθογώνια.

Το La Zarcita έχει μικρότερο μέγεθος (18 πάνελ) και ποικιλία μοτίβων. Και τα δύο είναι αυθεντικά ιερά που διατηρούν τα προγονικά ίχνη του πολιτισμού των auritas ή benahoritas (όνομα των αρχαίων κατοίκων της La Palma) στην περιοχή.

Οι βραχογραφίες είναι γλυπτά σε βράχο με παχύ περίγραμμα με μικρό βάθος. Στο La Zarza και το La Zarcita βρίσκουμε πολυάριθμες ποικιλίες. Οι Αβορίγινες έκαναν αυτά τα χαρακτικά πάνω στην πέτρα χρησιμοποιώντας ένα πέτρινο μάζεμα. Οι πιο συνηθισμένες μορφές ήταν τρεις:

- Σπειροειδής. Περιλαμβάνονται επίσης ομόκεντροι κύκλοι, ημικύκλια ή λαβύρινθοι. Είναι τα πιο εντυπωσιακά λόγω της πολυπλοκότητάς τους.

Συγκεκριμένα, αυτές οι μορφές συνδέονταν με τη λατρεία του νερού, αφού ήταν, σε τακτική βάση, κοντά σε σημεία με νερό. Ωστόσο, άλλοι ερευνητές επισημαίνουν την ηλιακή λατρεία, την ένδειξη ποιμαντικών διαδρομών ή την οριοθέτηση του πεδίου.

- Οβάλ, κύκλοι και ορθογώνια.

Σε αυτήν την ομάδα περιλαμβάνονται διαγώνια σχήματα, διάμετροι και ακτίνες στο εσωτερικό.

- Αλφαβητοειδείς επιγραφές Λιβυικής-Βερβερικής προέλευσης.

Βρέθηκε μόνο στην περιοχή Garafía.

Ανακαλύφθηκαν ιστότοποι ομάδας

Σπήλαιο νερού 5

Το Tricias 5

Ρόκε Φάρο 6

Barranco de la Luz 5

Salvatierra και El Palmar 6

Σίγαση 4

Χουάν Αντάλντ 4

Ντον Πέδρο 8

8.3. Σαν Αντόνιο ντελ Μόντε.

Είναι μια περιοχή βαθιάς αφοσίωσης μεταξύ των Γκαραφιανών, ειδικά των Ινδιάνων, των οποίων η σκήτη ξαναχτίστηκε αφού κάηκε στη δεκαετία του '50 του περασμένου αιώνα σε μια κοιλάδα σε μικρή υψόμετρο 1000 μέτρων La Montaña de San Antonio, λες και φαίνεται ότι το ερημητήριο είναι πριν από τον γεωλογικό σχηματισμό, περιτριγυρισμένο από βλάστηση μοντεβέρδε και ένα όμορφο μονοπάτι προς το Λλάνο Νέγρο που την άνοιξη συνορεύει με βιολέτες που μαζί με την υγρασία της περιοχής σχηματίζουν ένα σχεδόν μαγικό μέρος.

Αυτή τη στιγμή υπάρχει χώρος κατασκήνωσης και κάμπινγκ που διαθέτει βασικές υπηρεσίες, καθώς και εστιατόριο. Ο χώρος του κάμπινγκ βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το μικροσκοπικό ασκητήριο με το ίδιο όνομα, που συνδέεται με ένα εκατονταετή προσκύνημα και το οποίο φιλοξενεί μια δημοφιλή έκθεση βοοειδών κάθε Ιούνιο. Η περιοχή βρίσκεται στα μισά του δρόμου μεταξύ των δύο φυσικών αποθεμάτων του δήμου: του ειδικού φυσικού καταφυγίου Guelguén (προς την ακτή) και του πευκοδάσους Garafía (προς το βουνό). Η πρόσβαση στην περιφερειακή οδό (τώρα ονομάζεται LP-1 και προηγουμένως C-830) μπορεί να επιτευχθεί με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Μπροστά από το βενζινάδικο του Ενεργειακού Σχεδίου των Καναρίων Νήσων (PECAN), υπάρχει μια πίστα, μήκους λίγο πάνω από ένα χιλιόμετρο, που οδηγεί στην εξόρυξη της σκήτης. Ο χώρος κατασκήνωσης βρίσκεται περίπου 150 μέτρα βορειοδυτικά του θρησκευτικού κτηρίου.

9. Φυσικοί χώροι.

9.1. Φυσικό μνημείο της ακτής Hiscaguán.

Η θαλάσσια διάβρωση έχει σμιλέψει εντυπωσιακούς γκρεμούς στη βόρεια ακτή, που είναι το παλαιότερο γεωλογικά τμήμα του νησιού. Κάποιοι απειλούμενοι ενδημισμοί της λεγόμενης ρουπικόχλωρης χλωρίδας (δηλαδή αυτής που ζει στους γκρεμούς) καταφεύγουν σε αυτούς, καθώς και μερικά θεαματικά δείγματα ταμπάιμπαλες και καρδονάλες.

Χωρίζεται μεταξύ των δήμων Garafía και Puntagorda, με συνολική έκταση 253,3 εκταρίων.

9.2. Ειδικό φυσικό καταφύγιο Guelguén.

Το οικολογικό ενδιαφέρον της περιοχής είναι διπλό. Αφενός, διατηρεί ένα σημαντικό δείγμα δάφνης (ένα ιδιαίτερα ευάλωτο υγρό δάσος, του οποίου η προστασία στην εποχή του αποτέλεσε κίνητρο για την πρώτη δήλωση του Βιόσφαιρου Αποθεματικού του νησιού). Και από την άλλη, στα παράκτια βράχια της πολύ σημαντικά είδη της φωλιάς της ορνιθοπανίδας μας, όπως το ψαράκι της σταχτοπούτας, ενώ χρησιμεύει ως καταφύγιο για πολύ λίγα είδη χλωρίδας του γκρεμού (λωτός, αειθαλή κλπ.).

Χωρίζεται μεταξύ των δήμων Barlovento και Garafía, με συνολική έκταση 1074,4 εκταρίων.

9.3. Ολοκληρωμένο φυσικό απόθεμα του πευκοδάσους της Garafía.

Το πεύκο Canary Island (Pinus canariensis) είναι ένας από τους πρωταγωνιστές της χλωρίδας του αρχιπελάγους. Αυτό το πευκοδάσος, που βρίσκεται στη βορειοδυτική περιοχή του νησιού, αναγνωρίζεται ως ένα από τα καλύτερα στα Κανάρια Νησιά, παρά το γεγονός ότι είχε αξιοποιηθεί τους προηγούμενους αιώνες. Ωστόσο, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η συνολική δήλωση κράτησης συνεπάγεται την απόλυτη απαγόρευση της επίσκεψής της, εκτός από ρητά εγκεκριμένες επιστημονικές ή εκπαιδευτικές επισκέψεις.

Χωρίζεται μεταξύ των δήμων Barlovento και Garafía, με συνολική έκταση 984,1 εκταρίων.

9.4. Προστατευμένο τοπίο του El Tablado.

Σε αυτήν την προστατευόμενη περιοχή, η φύση είναι εξίσου σημαντική με τη γειτονιά Garafiano από την οποία πήρε το όνομά της. Με λιγότερους από εκατό κατοίκους, αυτό το πληθυσμιακό κέντρο είναι απόλυτα ενσωματωμένο στο περιβάλλον του, στο οποίο ασκεί τις παραδοσιακές οικονομικές του δραστηριότητες (γεωργία με βροχή, αιγοτροφία κ.λπ.). Στριμωγμένη ανάμεσα στις εντυπωσιακές χαράδρες του Βορειοδυτικού (Φακούντο στα δυτικά και Λος Χόμπρες στα ανατολικά), η περιοχή διαθέτει επίσης προϊσπανικά γλυπτά.

Έχει συνολική έκταση 221,9 εκταρίων.

ΒΟΡΕΙΟΣ ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΣ ΩΚΕΑΝΟΣ

Δυτικά: Ατλαντικός Ωκεανός Ο άνεμος αυξήθηκε.

Ανατολικά: Ανεμοστρόβιλος

Νότια: Ελ Πάσο και Πουνταγκόρντα.

MUNICIPIOS DE LA ISLA DE LA PALMA

6.

Puntagorda

1. Geografía.

Es un municipio situado en el noroeste de la isla de La Palma, perteneciente a la provincia de Santa Cruz de Tenerife. Tiene una extensión de 31,10 km² y una población de 2108 habitantes (Instituto Nacional de Estadística, enero de 2009). Su altitud es de 600 metros sobre el nivel del mar y tiene una longitud de costa de 8,80 km. Es el municipio más occidental de la isla, se encuentra delimitado al norte por el barranco de Izcagua, que lo separa del municipio de Garafía, al sur linda con Tijarafe por medio del Barranco de Garome. Limita al Norte con Garafía, al Oeste con el Océano Atlántico, al Este con El Paso y al Sur con Tijarafe.

2. Economía.

Puntagorda es un municipio primordialmente rural dedicado al sector primario. Tradicionalmente los cultivos de secano han sido dominantes en el municipio, especialmente almendras, vid y trigo. En el siglo XX se impulsaron los cultivos de regadío. El municipio cuenta con un Mercadillo del Agricultor donde estos venden directamente los productos de la huerta a los consumidores. El turismo rural ha tenido cierto auge en la zona recientemente, pero sin relevar a la agricultura como motor económico.

3. Cultura.

La iglesia de San Mauro Abad y su casa parroquial están declaradas Bien de Interés Cultural. Está situada en la parte baja del municipio. En el mes de febrero se celebran las fiestas del almendro en flor, en el mes de junio, después se encuentra la fiesta del Roque, y la fiesta de agosto, en honor al patrón del pueblo.

4. Demografía.

La población del municipio está muy diseminada, mayoritariamente en casas campesinas aisladas. No obstante, se distinguen los núcleos de Puntagorda, El Pinar, El Roque, El Pino y Fagundo

Año Población Densidad

1991 1.802 57.95/km²

1996 1.798 57.81/km²

2001 1.675 54.03/km²

2002 1.823 58.62/km²

2003 1.789 57.52/km²

2004 1.708 54.91/km²

2006 1.962 63/km²

2007 1.974 63,47/km²

2008 1.955 62.86/km²

2009 2.108 67,78/km²

Gráfica de evolución demográfica de Puntagorda entre 1842 y

Población de hecho (1860) Población de derecho (1842 y 1877-1991) o población residente (2001) según los censos de población del INE.

Población según el padrón municipal de 2015 del INE.

5. Barrios de Puntagorda.

Núcleos Habitantes (2015)

Varones Mujeres

Fagundo 321 166 155

El Pinar 1079 564 515

Puntagorda 470 215 255

El Roque 157 86 71

6. Espacios naturales.

Monumento Natural de la Costa de Hiscaguán.

La erosión marina ha esculpido unos espectaculares acantilados en la costa norte, que es la parte geológicamente más antigua de la isla. En ellos se refugian algunas aves amenazas como el halcón tagorote. También destaca la llamada flora rupícola (es decir, la que vive en los riscos), además de algunas espectaculares muestras de tabaibales y cardonales.

Se divide entre los municipios de Puntagorda y Garafía con una superficie total de 253,3 hectáreas.​

ΔΗΜΟΙ ΝΗΣΟΥ LA PALMA

6

Puntagorda (Λιπαρή άκρη)

1. Γεωγραφία.

Είναι ένας δήμος που βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νησιού Λα Πάλμα, που ανήκει στην επαρχία Σάντα Κρουζ ντε Τενερίφη. Έχει έκταση 31,10 km² και πληθυσμό 2108 κατοίκους (Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής, Ιανουάριος 2009). Το υψόμετρό του είναι 600 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και έχει μήκος ακτογραμμής 8,80 χιλιόμετρα. Είναι ο πιο δυτικός δήμος του νησιού, οριοθετείται βόρεια από τη χαράδρα Izcagua, η οποία το χωρίζει από το δήμο Garafía, στα νότια συνορεύει με την Tijarafe μέσω της ρεματιάς Garome. Περιορίζεται στα Βόρεια με την Garafía, στα Δυτικά με τον Ατλαντικό Ωκεανό, στα Ανατολικά με το El Paso και στα Νότια με την Tijarafe.

2. Οικονομία.

Η Puntagorda είναι ένας κυρίως αγροτικός δήμος αφιερωμένος στον πρωτογενή τομέα. Παραδοσιακά, οι καλλιέργειες με βροχή ήταν κυρίαρχες στον δήμο, ιδιαίτερα τα αμύγδαλα, τα αμπέλια και το σιτάρι. Τον 20ό αιώνα, προωθήθηκαν οι αρδευόμενες καλλιέργειες. Ο δήμος διαθέτει Αγορά Αγροτών όπου πωλούν απευθείας τα προϊόντα του κήπου στους καταναλωτές. Ο αγροτικός τουρισμός γνώρισε μια πρόσφατη άνθηση στην περιοχή πρόσφατα, χωρίς όμως να ανακουφίσει τη γεωργία ως οικονομικό μοχλό.

3. Πολιτισμός.

Η εκκλησία του San Mauro Abad και η ενοριακή κατοικία της έχουν κηρυχθεί σε Μνημείο Πολιτιστικού Ενδιαφέροντος. Βρίσκεται στο κάτω μέρος του δήμου. Τον μήνα Φεβρουάριο γιορτάζονται οι γιορτές του άνθους αμυγδάλου, τον Ιούνιο, στη συνέχεια υπάρχει το φεστιβάλ Roque και το φεστιβάλ Αυγούστου, προς τιμήν του προστάτη της πόλης.

4. Δημογραφικά στοιχεία.

Ο πληθυσμός του δήμου είναι πολύ διασκορπισμένος, κυρίως σε απομονωμένα αγροτικά σπίτια. Ωστόσο, διακρίνονται οι πυρήνες των Puntagorda, El Pinar, El Roque, El Pino και Fagundo.

Έτος Πυκνότητα πληθυσμού

1991 1.802 57.95 / km²

1996 1.798 57.81 / km²

2001 1.675 54.03 / km²

2002 1.823 58.62 / km²

2003 1.789 57.52 / km²

2004 1.708 54.91 / km²

2006 1.962 63 / km²

2007 1.974 63.47 / km²

2008 1.955 62,86 / km²

2009 2.108 67.78 / km²

Γράφημα της δημογραφικής εξέλιξης της Puntagorda μεταξύ 1842 και

De facto πληθυσμός (1860) Νόμιμος πληθυσμός (1842 και 1877-1991) ή μόνιμος πληθυσμός (2001) σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού INE.

Πληθυσμός σύμφωνα με το δημοτικό μητρώο 2015 του INE.

5. Γειτονιές της Πουνταγκόρντα.

Κάτοικοι πυρήνες (2015)

Αντρες γυναίκες

Fagundo 321 166 155

El Pinar 1079 564 515

Puntagorda 470 215 255

El Roque 157 86 71

6. Φυσικοί χώροι.

Φυσικό μνημείο της ακτής Hiscaguán.

Η θαλάσσια διάβρωση έχει σμιλέψει εντυπωσιακούς γκρεμούς στη βόρεια ακτή, που είναι το παλαιότερο γεωλογικά τμήμα του νησιού. Κάποια απειλητικά πουλιά καταφεύγουν σε αυτά, όπως το γεράκι ταγκόροτ. Αναδεικνύει επίσης τη λεγόμενη ρουπικό χλωρίδα (δηλαδή αυτή που ζει στους γκρεμούς), εκτός από μερικά θεαματικά δείγματα tabaibales και cardonales.

Χωρίζεται μεταξύ των δήμων Puntagorda και Garafía με συνολική έκταση 253,3 εκταρίων.

MUNICIPIOS DE LA ISLA DE LA PALMA

7.

Tijarafe

1. Tijarafe es un municipio canario perteneciente a la provincia de Santa Cruz de Tenerife (España). Está situado en la parte Noroeste de la isla de La Palma. Limita al norte con Puntagorda, al este con la sierra de la cumbre, al oeste con el mar y al sur con los municipios de Tazacorte, Los Llanos de Aridane y El Paso. Tiene una población de 2765 habitantes (INE 2012).

2. Geografía.

2.1. Su extensión superficial es de 53,76 km², lo que supone un 7,59% de la superficie de la isla. Su perímetro está en torno a los 36,584 metros. Esta superficie coloca a Tijarafe en el quinto lugar de los municipios palmeros en cuanto a su tamaño, por detrás de El Paso, Garafía, Mazo y Fuencaliente. La costa, acantilada y de difícil acceso, tiene una longitud aproximada de 11,5 km , que supone un 9,3% del perímetro total insular.

2.2. La orografía del territorio es muy abrupta y accidentada con una continuada pendiente desde la cumbre hasta el mar, cortada por multitud de barrancos. La pendiente se suaviza entre los 400 y 800 metros, altitud en la que se sitúa la mayoría de la población de las distintas entidades. La parte costera está cortada en el tramo final de los barrancos y terminan en un acantilado casi lineal de unos 200 metros de altura.

2.3. A pesar de que la costa ocupa una parte importante de los límites de Tijarafe, cuenta con pocas playas y lugares por los que se pueda acceder al mar, característica por la que no se dan razones para abordar actividades en el medio acuático o vela ligera. El clima es muy soleado y árido. Las lluvias normalmente son muy escasas, y se suelen dar entre los meses de octubre y abril, ambos inclusive.

2.4. La altitud a la que se encuentra el municipio sobre el nivel del mar ha dado lugar a que su poblamiento se encuentre a bastante altura.

3. Historia.

3.1. Los castellanos desembarcaron en las playas de Tazacorte el 29 de septiembre de 1492, día de San Miguel. A su frente se encontraba Alonso Fernández de Lugo que establece rápidamente alianzas con los aborígenes. Antes de retirarse a los cuarteles de invierno ya había vencido a Atogmatoma de Hizcaiguán.

3.2. Tras la conquista, La Palma se reparte entre los vencedores. Juan de Lugo Señorino, sobrino del Adelantado, obtiene tierras en Amagar. Otro sobrino, Francisco Fernández de Lugo adquiere tierras en Garafía, Tijarafe y Puntagorda. En Tijarafe adquiere cien fanegas de tierra de sembradura en las demasías de Juan Fernández Gomero y las demás de las normas de Juan Afonso, y en la de Álvaro Pérez de las tierras que tienen en Puntagorda. El conquistador Juan de Ribero recibe tierras, cuevas y barrancos desde el mar hasta la cumbre en los términos de Tijarafe y Puntagorda. Juan Ruiz de Berlanga, nombrado escribano público de La Palma en 1509 y casado con una sobrina del Adelantado, obtiene quince cahíces de tierras de siembra en Tijarafe. Junto a él, también obtiene tierras Juan Mirabal. Bartolomé de Riberol, obtuvo tierras en el repartimiento, que unidas a las de su padre hacen que la familia posea extensas posesiones que abarcan once cahíces desde el barranco del Mocán en Tijarafe hasta el roque Bermejo en Puntagorda.

3.3. El resto de las tierras se reparte entre instituciones religiosas, el Cabildo palmero y pequeños propietarios, aunque la mayoría de pobladores se instalan en las tierras de los grandes propietarios para trabajarlas en régimen de arrendamiento.

3.4. Tijarafe nace y se desarrolla alrededor de la iglesia y de la agricultura. Aunque ya existían habitantes en ese lugar, desde poco después de la conquista va a ser la llegada de la imagen de Nuestra Señora de Candelaria, sobre todo a partir de la construcción del templo dedicado a su honor en 1530, lo que va a dar identidad a estos parajes. La población está formada por gentes de distintas procedencias y, en parte, deriva de las condiciones que resultan tras el repartimiento.

3.5. Se asientan personas procedentes de la península entre ellos un importante número de portugueses; población esclava compuesta por negros y moriscos, que más tarde obtienen su libertad y continúan sus vidas aquí, y residuos de la población aborigen dedicada principalmente al pastoreo. Con todos estos grupos se va formando la sociedad tijarafera que a principios del siglo XVIII ha perdido estas diferencias para mantener solo aquellas derivadas de la riqueza.

3.6. Una vez formada la sociedad sobre una base humana de distintas procedencias y sobre una base económica asentada en la agricultura, la ganadería y los montes, la historia de Tijarafe discurre sin sobresaltos, pero con la continua presencia de los efectos del clima sobre la economía y por tanto sobre la vida. La mayoría de los habitantes, al igual que muchos de Canarias, son campesinos pobres que trabajan las tierras a cambio de una renta y, que además pagan el diezmo a la Iglesia. Sus vidas depende directamente de la meteorología. Los años de lluvias normales suponen buenas cosechas, por el contrario las sequías provocan malas cosechas que suponen no poder cumplir con las deudas, pasar hambre y, en última instancia, la emigración.

3.7. A principios del siglo XIX la población había crecido hasta llegar a los 1.911 habitantes. El crecimiento no se produce de una forma homogénea. La emigración, hambre y mortalidad hacen que la línea evolutiva de la población no sea continúa sino que varíe en función de las condiciones de vida del momento. De todas formas el saldo es positivo, lo que permite un crecimiento que alcanza su punto máximo en 1950, fecha en la que se alcanza la cifra de 3,050 habitantes. La llegada del siglo XIX suponen el comienzo de las transformaciones que van a marcar el desarrollo del actual Tijarafe, cambios que van a ser más acusados y más importantes en el siglo XX.

3.8. El primer hecho que nos afecta va a ser la Constitución de 1812 que promueve los ayuntamientos modernos. A partir de este momento las mayores entidades de población de la Isla pasan a constituirse en ayuntamientos independientes de Santa Cruz de La Palma. En el caso de Tijarafe, la independencia teórica se produce en 1812, pero el ayuntamiento capitalino se resiste a ceder las riendas y las mantiene en forma de control de los propios hasta 1842, circunstancia que ocasiona muchas dificultades de funcionamiento al ayuntamiento, que se encuentra sin ingresos para cumplir sus funciones.

3.9. En la segunda mitad del siglo se produce un proceso migratorio que afecta a los habitantes de este pueblo. Desde muy jóvenes, los hombres emigran a la hermana isla de Cuba en busca de un porvenir mejor para ellos y sus familias. Esta corriente migratoria va a tener un efecto positivo al propiciar el desarrollo del municipio. Las remesas de dinero remitidas por estos emigrantes y el regreso de muchos de ellos, van a permitir un gran cambio en la estructura de la propiedad de la tierra. El dinero de los emigrantes va a permitir que estas pasen a poder de los tijaraferos.

3.10. Después de mucho tiempo el tijarafero se ve propietario de la tierra que había trabajado durante muchas generaciones. Desde principios del siglo XX se producen esfuerzos tendentes a conseguir el abastecimiento regular de agua para el municipio. La primera medida que va a dar resultado es traer el agua desde el exterior. A finales de los años 30 llega el agua a la costa de La Punta. Luego, en los años 60 se construye el canal de Minadero y da agua de la galería de Caboco.

3.11. El agua modifica el paisaje agrario en el municipio propiciando la introducción de un cultivo comercial, el plátano. Por primera vez en la historia local se pasa de un régimen de secano a un régimen de regadío, de los cultivos de subsistencia a un cultivo comercial. La propiedad de la tierra y del agua hace que el municipio alcance unas cotas de desarrollo económico impensable pocos años antes, un desarrollo económico que además se verá ayudado por una notable mejora en las comunicaciones. Con la llegada de la carretera general de circunvalación del norte al Casco de este pueblo en 1942, se produce una aceleración en la mejora de las vías de comunicación. Después de muchos siglos se pueden abandonar los tortuosos caminos de herradura y el municipio se va nutriendo progresivamente de una red de pistas.

3.12. Los acontecimientos que se sucedieron a lo largo del siglo XX han permitido que el municipio haya evolucionado más en cincuenta años que en los cuatrocientos anteriores, y a grandes rasgos esta ha sido la evolución de Tijarafe.

4. Economía.

4.1. La economía de Tijarafe gira en torno a la agricultura y la ganadería. La agricultura ocupa un 69% de la población activa, dedicada sobre todo al cultivo de platanera, por ser este el más rentable.

4.2. La carretera LP-1 de Santa Cruz de la Palma a Puntagorda, atraviesa el municipio de sur a norte, y es a ambos lados de la carretera donde se dan lugar la mayoría de las casas.

5. Población.

5.1. Si bien la población de derecho permanece prácticamente estancada, ha habido un ligero aumento de la población de hecho por el asentamiento de alemanes en el territorio.

5.2. Nacionalidades extranjeras (2011)

Posición Nacionalidad Población

1.ª Bandera de Alemania Alemania 419

2ª Bandera de Venezuela Venezuela 81

3ª Bandera de Reino Unido Reino Unido 31

4ª Bandera de Suiza Suiza 26

5ª Bandera de Cuba Cuba 25

6ª Bandera de Italia Italia 21

7ª Bandera de Austria Austria 12

8ª Bandera de Bélgica Bélgica 11

9ª Bandera de Francia Francia 11

10ª Bandera de Colombia Colombia 8

11ª Bandera de Suecia Suecia 7

12ª Bandera de los Países Bajos Países Bajos 6

13ª Bandera de Argentina Argentina 6

5.3. Gráfica de evolución demográfica de Tijarafe entre 1900 y 2011.

Año Población Densidad

1900 2963 55,1 hab/km²

1910 3121 58 hab/km²

1920 3200 59,5 hab/km²

1930 3043 56,6 hab/km²

1940 3281 61 hab/km²

1950 3220 59,8 hab/km²

1960 3029 56,3 hab/km²

1970 2836 52,7 hab/km²

1981 2757 51,2 hab/km²

1990 2734 53,8 hab/km²

2000 2672 49,7 hab/km²

2010 2769 51,5 hab/km²

2011 2763 51,4 hab/km²

5.4. Población de hecho (1860) Población de derecho (1842 y 1877-1991) o población residente (2001) según los censos de población del INE.

1. Το Tijarafe είναι ένας δήμος των Καναρίων χωρών που ανήκει στην επαρχία Santa Cruz de Tenerife (Ισπανία). Βρίσκεται στο Βορειοδυτικό τμήμα του νησιού Λα Πάλμα. Περιορίζεται στα βόρεια με την Πουνταγκόρντα, στα ανατολικά με τη Σιέρα ντε λα Κουμπρέ, στα δυτικά με τη θάλασσα και στα νότια με τους δήμους Ταζακόρτε, Λος Λάνος ντε Αριντάν και Ελ Πάσο. Έχει πληθυσμό 2765 κατοίκους (INE 2012).

2. Γεωγραφία.

2.1. Η έκτασή του είναι 53,76 km², που αντιπροσωπεύει το 7,59% της επιφάνειας του νησιού. Η περίμετρος του είναι περίπου 36.584 μέτρα. Αυτή η περιοχή τοποθετεί την Tijarafe στην πέμπτη θέση μεταξύ των δήμων της La Palma όσον αφορά το μέγεθος, πίσω από το El Paso, το Garafía, το Mazo και το Fuencaliente. Η ακτή, απόκρημνη και δύσκολη η πρόσβαση, έχει κατά προσέγγιση μήκος 11,5 χιλιόμετρα, που αντιπροσωπεύει το 9,3% της συνολικής περιμέτρου του νησιού.

2.2. Η ορογραφία του εδάφους είναι πολύ απότομη και τραχιά με συνεχή κλίση από την κορυφή προς τη θάλασσα, κομμένη από πληθώρα χαράδρων. Η κλίση μαλακώνει μεταξύ 400 και 800 μέτρων, το υψόμετρο στο οποίο βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των διαφορετικών οντοτήτων. Το παράκτιο τμήμα κόβεται στο τελικό τμήμα των ρεματιών και καταλήγει σε έναν σχεδόν γραμμικό γκρεμό ύψους περίπου 200 μέτρων.

2.3. Παρά το γεγονός ότι η ακτή καταλαμβάνει ένα σημαντικό μέρος των ορίων του Tijarafe, έχει λίγες παραλίες και μέρη μέσω των οποίων μπορεί να προσεγγιστεί η θάλασσα, χαρακτηριστικό για το οποίο δεν υπάρχουν λόγοι για την ανάληψη δραστηριοτήτων στο υδάτινο περιβάλλον ή την ιστιοπλοΐα. Το κλίμα είναι πολύ ηλιόλουστο και ξηρό. Οι βροχές είναι συνήθως πολύ σπάνιες και συνήθως συμβαίνουν μεταξύ των μηνών Οκτωβρίου και Απριλίου, συμπεριλαμβανομένων και των δύο.

2.4. Το υψόμετρο στο οποίο βρίσκεται ο δήμος πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας έχει οδηγήσει τον οικισμό του να είναι αρκετά ψηλός.

3. Ιστορία.

3.1. Οι Καστίλιοι αποβιβάστηκαν στις παραλίες της Tazacorte στις 29 Σεπτεμβρίου 1492, την ημέρα του San Miguel. Επικεφαλής του ήταν ο Αλόνσο Φερνάντες ντε Λούγκο, ο οποίος εγκατέστησε γρήγορα συμμαχίες με τους Αβορίγινες. Πριν αποσυρθεί στο χειμερινό στρατώνα, είχε ήδη νικήσει το Atogmatoma de Hizcaiguán.

3.2. Μετά την κατάκτηση, η La Palma μοιράζεται μεταξύ των νικητών. Ο Juan de Lugo Señorino, ανιψιός του Adelantado, αποκτά γη στο Amagar. Ένας άλλος ανιψιός, ο Francisco Fernández de Lugo αποκτά γη στην Garafía, την Tijarafe και την Puntagorda. Στην Tijarafe, απέκτησε εκατό κουτάλια σποράς που υπερβαίνουν τον Juan Fernández Gomero και τα υπόλοιπα πρότυπα του Juan Afonso, και σε αυτό του varlvaro Pérez των εδαφών που έχουν στην Puntagorda. Ο κατακτητής Χουάν ντε Ριμπέρο δέχεται εκτάσεις, σπηλιές και χαράδρες από τη θάλασσα μέχρι την κορυφή με όρους Τιχαράφε και Πουνταγκόρντα. Ο Χουάν Ρουίζ ντε Μπερλάνγκα, διορισμένος συμβολαιογράφος της Λα Πάλμα το 1509 και παντρεμένος με μια ανιψιά του Αδελαντάδο, αποκτά δεκαπέντε φιστίκια από τη σπορά γης στην Τιχαράφε. Μαζί του, ο Χουάν Μιραμπάλ απέκτησε επίσης γη. Ο Μπαρτολομέ ντε Ριμπερόλ, απέκτησε εκτάσεις στη διανομή, οι οποίες μαζί με εκείνες του πατέρα του κάνουν την οικογένεια να έχει εκτεταμένα περιουσιακά στοιχεία που περιλαμβάνουν έντεκα κασκέτες από τη ρεματιά του Μοκάν στην Τιτζαράφε μέχρι τον βράχο Μπερμέχο στην Πουνταγκόρντα.

3.3. Η υπόλοιπη γη κατανέμεται μεταξύ των θρησκευτικών ιδρυμάτων, του Cabildo palmero και των μικρών ιδιοκτητών, αν και η πλειοψηφία των εποίκων εγκαθίσταται στα εδάφη των μεγάλων ιδιοκτητών για να τα εργαστεί σε μισθωτική βάση.

3.4. Η Tijarafe γεννήθηκε και αναπτύχθηκε γύρω από την εκκλησία και τη γεωργία. Αν και υπήρχαν ήδη κάτοικοι σε αυτό το μέρος, λίγο μετά την κατάκτηση θα υπάρξει άφιξη της εικόνας της Παναγίας της Καντελαριάς, ειδικά από την κατασκευή του ναού αφιερωμένου στην τιμή της το 1530, που θα δώσει ταυτότητα σε αυτούς τους τόπους. Ο πληθυσμός αποτελείται από άτομα διαφορετικής προέλευσης και, εν μέρει, προέρχεται από τις συνθήκες που προκύπτουν μετά τη διανομή.

3.5. Άνθρωποι από τη χερσόνησο εγκαθίστανται, συμπεριλαμβανομένου ενός σημαντικού αριθμού Πορτογάλων. πληθυσμός σκλάβων που αποτελείται από μαύρους και Μαυριτανούς, οι οποίοι αργότερα αποκτούν την ελευθερία τους και συνεχίζουν τη ζωή τους εδώ, και κατάλοιπα του πληθυσμού των ιθαγενών που αφιερώνονται κυρίως στην κτηνοτροφία. Με όλες αυτές τις ομάδες, δημιουργήθηκε η κοινωνία Tijarafera, η οποία στις αρχές του 18ου αιώνα είχε χάσει αυτές τις διαφορές για να διατηρήσει μόνο αυτές που προέρχονται από τον πλούτο.

3.6. Μόλις η κοινωνία σχηματίστηκε σε μια ανθρώπινη βάση διαφορετικής προέλευσης και σε μια οικονομική βάση βασισμένη στη γεωργία, την κτηνοτροφία και τα βουνά, η ιστορία του Tijarafe κυλά ομαλά, αλλά με τη συνεχή παρουσία των επιπτώσεων του κλίματος στην οικονομία και επομένως στη ζωή. Οι περισσότεροι κάτοικοι, όπως και πολλοί από τους Καναρίους, είναι φτωχοί αγρότες που εργάζονται στη γη με αντάλλαγμα ενοίκιο και πληρώνουν επίσης τα δέκατα στην Εκκλησία. Η ζωή τους εξαρτάται άμεσα από τον καιρό. Χρόνια κανονικών βροχών σημαίνουν καλές σοδειές, αντίθετα, οι ξηρασίες προκαλούν κακές σοδειές που σημαίνουν ότι δεν μπορείτε να εξοφλήσετε χρέη, να πεινάσετε και, τελικά, μετανάστευση.

3.7. Στις αρχές του 19ου αιώνα ο πληθυσμός είχε αυξηθεί σε 1.911 κατοίκους. Η ανάπτυξη δεν συμβαίνει με ομοιογενή τρόπο. Η μετανάστευση, η πείνα και η θνησιμότητα σημαίνουν ότι η εξελικτική γραμμή του πληθυσμού δεν είναι συνεχής αλλά ποικίλλει ανάλογα με τις συνθήκες ζωής της στιγμής. Σε κάθε περίπτωση, το υπόλοιπο είναι θετικό, επιτρέποντας την ανάπτυξη που έφτασε στο αποκορύφωμά της το 1950, όταν επιτεύχθηκε ο αριθμός των 3.050 κατοίκων. Η άφιξη του 19ου αιώνα σηματοδοτεί την αρχή των μετασχηματισμών που θα σηματοδοτήσουν την ανάπτυξη του σημερινού Tijarafe, αλλαγές που θα είναι πιο έντονες και πιο σημαντικές τον 20ό αιώνα.

3.8. Το πρώτο γεγονός που μας επηρεάζει θα είναι το Σύνταγμα του 1812 που προωθεί τα σύγχρονα δημοτικά συμβούλια. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, οι μεγαλύτερες πληθυσμιακές οντότητες στο νησί έγιναν ανεξάρτητοι δήμοι της Σάντα Κρουζ ντε Λα Πάλμα. Στην περίπτωση του Tijarafe, η θεωρητική ανεξαρτησία συνέβη το 1812, αλλά το δημοτικό συμβούλιο της πρωτεύουσας αντιστάθηκε να δώσει τα ηνία και τα κράτησε υπό τη μορφή του δικού του ελέγχου μέχρι το 1842, μια κατάσταση που προκάλεσε πολλές δυσκολίες στη λειτουργία του δημοτικού συμβουλίου, που βρέθηκαν χωρίς εισόδημα για να εκπληρώσουν τις λειτουργίες τους.

3.9. Στο δεύτερο μισό του αιώνα συμβαίνει μια μεταναστευτική διαδικασία που επηρεάζει τους κατοίκους αυτής της πόλης. Από πολύ μικρή ηλικία, οι άνδρες μεταναστεύουν στο αδελφό νησί της Κούβας αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον για τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους. Αυτή η μεταναστευτική ροή θα έχει θετική επίδραση προωθώντας την ανάπτυξη του δήμου. Τα εμβάσματα χρημάτων που αποστέλλονται από αυτούς τους μετανάστες και η επιστροφή πολλών από αυτούς, θα επιτρέψουν μια μεγάλη αλλαγή στη δομή της ιδιοκτησίας γης. Τα χρήματα των μεταναστών θα τους επιτρέψουν να περάσουν στην εξουσία του tijaraferos.

3.10. Μετά από πολύ καιρό, το tijarafero βλέπει τον εαυτό του ως ιδιοκτήτη της γης που είχε εργαστεί για πολλές γενιές. Από τις αρχές του 20ού αιώνα, έχουν γίνει προσπάθειες για την επίτευξη τακτικής παροχής νερού για τον δήμο. Το πρώτο μέτρο που θα λειτουργήσει είναι να φέρουμε το νερό από έξω. Στο τέλος της δεκαετίας του 1930, το νερό έφτασε στην ακτή της La Punta. Στη συνέχεια, στη δεκαετία του '60, το κανάλι Minadero χτίστηκε και έδωσε νερό στην γκαλερί Caboco.

3.11. Το νερό τροποποιεί το αγροτικό τοπίο στον δήμο, ευνοώντας την εισαγωγή μιας εμπορικής καλλιέργειας, της μπανάνας. Για πρώτη φορά στην τοπική ιστορία, υπάρχει αλλαγή από καθεστώς βροχής σε ποτιστικό καθεστώς, από καλλιέργειες διαβίωσης σε εμπορική καλλιέργεια. Η ιδιοκτησία γης και νερού κάνει τον δήμο να φτάσει σε επίπεδα οικονομικής ανάπτυξης αδιανόητα λίγα χρόνια νωρίτερα, μια οικονομική ανάπτυξη που θα βοηθηθεί επίσης από μια αξιοσημείωτη βελτίωση των επικοινωνιών. Με την άφιξη του κεντρικού περιφερειακού δρόμου από το βορρά στο κέντρο αυτής της πόλης το 1942, σημειώθηκε επιτάχυνση στη βελτίωση των οδών επικοινωνίας. Μετά από πολλούς αιώνες, τα ελικοειδή μονοπάτια μπορούν να εγκαταλειφθούν και ο δήμος τρέφεται προοδευτικά με ένα δίκτυο διαδρομών.

3.12. Τα γεγονότα που συνέβησαν καθ 'όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα επέτρεψαν στον δήμο να εξελιχθεί περισσότερο σε πενήντα χρόνια από ό, τι στα προηγούμενα τετρακόσια, και σε γενικές γραμμές αυτή ήταν η εξέλιξη του Tijarafe.

4. Οικονομία.

4.1. Η οικονομία της Tijarafe περιστρέφεται γύρω από τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Η γεωργία καταλαμβάνει το 69% του ενεργού πληθυσμού, αφιερωμένο κυρίως στην καλλιέργεια μπανάνας, καθώς αυτή είναι η πιο κερδοφόρα.

4.2. Ο αυτοκινητόδρομος LP-1 από τη Santa Cruz de la Palma στην Puntagorda, διασχίζει τον δήμο από νότο προς βορρά και βρίσκεται και στις δύο πλευρές του αυτοκινητόδρομου όπου βρίσκονται τα περισσότερα σπίτια.

5. Πληθυσμός.

5.1 Παρόλο που ο νόμιμος πληθυσμός παραμένει σχεδόν στάσιμος, υπήρξε μια μικρή αύξηση του πληθυσμού στην πραγματικότητα λόγω της εγκατάστασης Γερμανών στο έδαφος.

5.2. Ξένες υπηκοότητες (2011)

Θέση Εθνικότητα Πληθυσμός

1η σημαία Γερμανίας Γερμανία 419

2η σημαία της Βενεζουέλας Βενεζουέλα 81

3η Σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου Ηνωμένο Βασίλειο 31

4η Σημαία της Ελβετίας Ελβετία 26

5η σημαία της Κούβας Κούβα 25

6η Σημαία Ιταλίας Ιταλία 21

7η Σημαία της Αυστρίας Αυστρία 12

8η σημαία του Βελγίου Βέλγιο 11

9η σημαία της Γαλλίας Γαλλία 11

10η σημαία της Κολομβίας Κολομβία 8

11η Σημαία της Σουηδίας Σουηδία 7

12η σημαία της Ολλανδίας Κάτω Χώρες 6

13η σημαία της Αργεντινής Αργεντινή 6

5.3. Γράφημα της δημογραφικής εξέλιξης του Tijarafe μεταξύ 1900 και 2011.

Έτος Πυκνότητα πληθυσμού

1900 2963 55,1 hab / km²

1910 3121 58 hab / km²

1920 3200 59,5 hab / km²

1930 3043 56,6 κάτοικοι / km²

1940 3281 61 κάτοικοι / km²

1950 3220 59,8 hab / km²

1960 3029 56,3 κάτοικοι / km²

1970 2836 52,7 κάτοικοι / km²

1981 2757 51,2 κάτοικοι / km²

1990 2734 53,8 κάτοικοι / km²

2000 2672 49,7 κάτοικοι / km²

2010 2769 51,5 κάτοικοι / km²

2011 2763 51,4 hab / km²

5.4 De facto πληθυσμός (1860) Νόμιμος πληθυσμός (1842 και 1877-1991) ή μόνιμος πληθυσμός (2001) σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού INE.